Post jubileuszowy

    Dragonka ROCZKUJE.
    A tak, właśnie - 14 października minął rok od opublikowania pierwszego postu na tym blogu. I jest to jedyna okazja, by dokonać małego podsumowania, co się tutaj przez ten czas zdarzyło.
    Kiedy przeniosłam się ze zwyczajnego liceum do szkoły dla "młodych kryminalistów" i zaczęłam opowiadać krewnym i znajomym królika, co tu się wyrabia, to wszyscy przecierali oczy ze zdziwienia i chyba na początku nie bardzo mi wierzyli. Cóż, temu się akurat nie dziwiłam. Gdyby mi ktoś odmalował takie obrazki zanim przeniosłam się do tej placówki, to też bym  pomyślała, że musi koloryzować, bo coś takiego nie może mieć miejsca w - bądź co bądź - państwowej szkole, opłacanej z podatków i mającej status normalnego gimnazjum. Wiecie pewnie z własnego doświadczenia, że ludziom bardzo często nie mieści się w głowie coś, o czym się na własnej skórze nie przekonali - tym bardziej, jeśli burzy im to misterny obraz rzeczywistości. Wszyscy chcemy wierzyć, że szkoła jest miejscem bezpiecznym, gdzie dzieciaki są po to, by zdobywać wiedzę, a nauczyciele - by im tę wiedzę przekazać. "Młodzi gniewni" czy przynoszenie na lekcję broni to gdzieś tam, daleko, za górami, za lasami, w Ameryce - ale przecież nie u nas, w mądrym, dobrze ułożonym, przesiąkniętym chrześcijańskimi wartościami społeczeństwie.
    Tjaaa...
    Do założenia bloga namawiało mnie kilka osób, a głównie Kasia [ta sama, która narzeka, że nie ma co czytać w pracy, jeśli długo nic nie opublikuję :)]. Chóralnie twierdzili,  żebym napisała na ten temat książkę [co zresztą może kiedyś i zrobię, kiedy już przestanę tam uczyć i minie trochę lat - w końcu bohaterami tej jakże pasjonującej lektury byłyby żywe, konkretne osoby] - a jeśli nie, to powinnam moje zmagania uwiecznić w jakiś inny sposób.
    Trzeba Wam wiedzieć, że zawsze byłam przeciwniczką blogów o charakterze osobistym, o czym zresztą kilkakrotnie w różnych postach wspominałam. Blog z założenia jest przestrzenią publiczną i teoretycznie może tu zajrzeć każdy, pisanie więc o swoim życiu prywatnym byłoby jak dla mnie wyrazem niezdrowego ekshibicjonizmu. Oczywiście jeśli ktoś tego potrzebuje, to mu wolno i niech to sobie robi - ja natomiast mam pewnien zestaw tematów, które poruszam tylko w wąskim gronie zaufanych osób i nie wyobrażam sobie, żeby się to miało zmienić. Powstał więc blog z założenia "profesjonalny", czyli dotyczący konkretnej sfery mojego życia - sfery zawodowej. Rzecz jasna robię odstępstwa [patrz wpisy o Jej Wysokości, o moich zmaganiach z nadmiarem kilogramów, posty zahaczające o politykę czy wreszcie ostatnio Bajka - najbardziej osobisty wpis na tej witrynie] - ilościowo jednak przeważają teksty dotyczące szkoły. I tak ma pozostać.
    Jak pamiętają Ci z Was, którzy są tu od początku, pierwotnie blog wisiał sobie na onecie, ale z powodu niedogodności, jakie mnie tam spotykały, kiedy dwukrotnie portal zamieścił odnośniki do moich postów na głównej stronie, uznałam, że szkoda nerwów i przeniosłam się tutaj. O tym, jak do tego doszło, traktują dwa wpisy: Komentarz oraz wreszcie Przeprowadza. Na blogspocie mam względny spokój, bo z obcych czytelników trafiają się tu zwykle osoby, które same prowadzą blogi, a to jednak daje im pewnien dystans do tego, co tu czytają.
    I tu przechodzimy do drażliwej kwestii... Wylewano już na mnie kubły pomyj z tytułu, że ochrzciłam szkołę mianem Zoo, a moich uczniów nazywam Małpkami. Jak to mogę skomentować? No cóż, przede wszystkim jestem przekonana, że Ci z Was, którzy zadali sobie trud przeczytania wszystkich [albo chociaż znacznej większości] moich wpisów, widzą, że te określenia nie wynikają z pogardy czy chcęci okazania swojej wyższości. Notabene - skoro to jest Zoo, oni są Małpkami, to kim JA jestem? Dozorcą? Treserem? Osobą zatrudnioną to sprzątania klatek? Wybór pozostawiam Wam :)
    Skąd się wzięło to skojarzenie? Z bezradności, zdumienia i strachu, kiedy stałam na katedrze na jednej z początkowych lekcji [nie pamiętam już, w której to było klasie]. Sądząc po zachowaniu, nie miałam przed sobą grupki dzieci, tylko bandę dzikich, nieobliczalnych stworzeń: krzyczących, wyjących, skaczących po ławkach i nic sobie nie robiących z moich upomnień. Uwierzcie, w tym momencie naprawdę miałam wrażenie, że bryka przede mną stado małp. I pomyślałam: "Ja pierniczę, co to ma być? Zoo jakieś?!". I tak zostało...

     Szczerze powiedziawszy nie sądziłam, że wytrzymam tam pół roku. Nie kończyłam resocjalizacji, tylko polonistykę, w dodatku pochodzę z tzw. dobrego, inteligenckiego domu - zderzenie więc z taką ilością agresji i ludzkiego nieszczęścia na raz było dla mnie delikatnie mówiąc szokujące. Obserwowałam u siebie objawy nerwicowe [problemy ze snem, napady lękowe, dolegliwości żołądkowe na samą myśl o tym, że mam iśc do pracy...], stawałam się drażliwa, płaczliwa. Na to wszystko nakładały się jeszcze problemy w życiu osobistym, bo musiałam wydostać się z szamba, w które wdepnęłam. Jesień i zima 2010 to był naprawdę ciężki okres w moim życiu.
    Potem jednak zaczęło się powolutku zmieniać. Do szkoły jakoś przywykłam, a i dzieciaki dały mi względny spokój, bo przestałam być dla nich nowością. Poza tym - jak już wielokrotnie wspominałam - w Zoo pracują świetni ludzie, od pań woźnych po główną dyrekcję, którzy nie zostawili nowicjuszki na lodzie [na zasadzie - jak sobie nie radzisz, to zmień zawód], tylko tak mną pokierowali, że stopniowo zaczęłam ogarniać tę dżunglę. A pod koniec marca moje życie naprawdę wywróciło się do góry nogami, ponieważ poznałam Hipopotama. A spełniony osobiście Smok to Smok, który o wiele łatwiej radzi sobie z nawet najgorszymi problemami natury zawodowej.

    I tak to się do dziś kręci. A teraz, moi Drodzy Czytelnicy, pozwólcie sobie podziękować za czas, jaki spędzacie ze mną oraz za komentarze, które zostawiacie pod postami. Lubię, kiedy do mnie piszecie, bo dzięki temu ten blog żyje, a ja widzę, że nie tworzę "sobie a muzom". Mam nadzieję, że dalej będziecie mnie odwiedzać, bo jaki sens miałaby moja pisanina, gdyby nikt tego nie czytał?
    Na zakończenie - obiecany torcik. Smacznego - a raczej: SMOCZNEGO :)