Domowy dywersant

    Coś kiepsko trzymaliście te kciuki... Dukan właśnie poszedł się paść - a raczej to Smok się pasie radośnie strzygąc odstającymi uszkami, tyle że to, co wpierdziela, nie ma nic wspólnego z zaleceniami diety.
    Fakt faktem, że czułam się naprawdę fatalnie. Oprócz zwyczajnych dolegliwości fizycznych [co jest zupełnie zrozumiałe, kiedy przechodzi się na jakąkolwiek dietę - w końcu to gwałtowna zmiana sposobu żywienia i zarazem szok dla organizmu], takich jak ból głowy i brzucha, osłabienie, uczucie zimna, doświadczyłam też najzwyczajniejszego w świecie zespołu odstawiennego, jak na rasowego nałogowca przystalo. Nie jest dla mnie tajemnicą, że jestem uzależniona od cukru, więc kiedy sobie go raptownie ograniczyłam do zera, to smoczy mózg zaczął się ostro domagać swojej porcji narkotyku. A ponieważ go nie dostawał, to Dragonka zrobiła się rozdrażniona i nerwowa - na tyle, że nawet Jej Wysokości się oberwało [ku zdumieniu Hipopotama - chyba nie wierzył własnym oczom i uszom, że potrafię być tak ostra dla Pumiszcza].
    Samo to jeszcze pewnie nie skłoniłoby mnie do przerwania diety, bo w końcu jako weteranka tego typu eksperymentów wiedziałam, czego mam się spodziewać. Niestety, w roli V Kolumny wystąpił niecnie Hipopotam, cały czas osłabiając moje morale stwierdzeniami, że jestem Miss Smoków - czyli piękna, zgrabna i powabna - a nawet jeśli mam sobie coś do zarzucenia, to że 100 razy bardziej woli gadzinę z oponkami, ale zadowoloną i uśmiechniętą, niż szczupłą Dragonkę, ale zdenerwowaną i smutną. No i weź tu człowieku zachowaj żelazną wolę, kiedy własny facet ci opowiada takie rzeczy...
    Dodatkowo zaobserwowałam u siebie jeszcze jeden niepokojący objaw, który może być co prawda zbiegiem okoliczności, ale tym niemniej zaczął się we wtorek, czyli dokładnie w dzień, kiedy rozpoczęłam Dukana. Otóż trzeba Wam wiedzieć, że Smok z natury jest dość wywrotny i to w dosłownym słowa tego znaczeniu. Co to znaczy? Ano to, że muszę mieć coś nachrzanione z błędnikiem albo uchem środkowym [choć nigdy badań sobie w tym kierunku nie robiłam], bo ewidentnie mam zaburzony zmysł równowagi. Od dziecka mam chorobę lokomocyjną, do tego wywracam się w butach o obcasie wyższym, niż 2-3 centymenty [nawet, jeśli jest to gruby obcas, bo o szpilce to mogę zapomnieć...], nie jestem w stanie złapać równowagi na rowerze, a nawet mam kłopot ze staniem na jednej nodze dłużej, niż kilka sekund [co jest kłopotliwe np. przy zdejmowaniu czy zakładaniu butów]. Uprzykrza to trochę życie, ale jakoś można się przyzwyczaić. Tymczasem od wtorku... zaczęłam się wywracać bez żadnego powodu! Najpierw na radzie pedagogicznej schodząc z katedry wywinęłam pokazowego orła na oba kolana [rzecz jasna - mam w wyniku tego piękne, fioletowe siniaki], dziś wyrżnęłam się idąc w szkole po schodach, a potem w drodze na przystanek tramwajowy przed klapnięciem na chodnik uchroniła mnie w ostatniej chwili stojąca nieopodal tablica ogłoszeń. Fajnie, co? I bądź tu mądry, czy to efekt diety Dukana [bo zawroty głowy i zmęczenie], czy mój błędnik [czy czort go tam wie, co to jest] już kompletnie dostał fioła. Muszę przyznać, że trochę się przestraszyłam. Ano nic, będę się obserwować. Jeśli te problemy z równowagą na przysłowionej prostej drodze nie ustąpią, to chyba się przejdę do lekarza.

    A teraz czas na gwódź do dukaniej trumny. Tym gwoździem okazała się Hipciowa zachcianka - a że jest biedak chory i leży w łóżku z zapaleniem oskrzeli, to jego kaprysy stają się prawami konstytucyjnymi, których nie podważy nawet Trybunał w Sztrasburgu. Tą zachcianką była pizza - z kurczakiem, szynką, papryką, kukurydzą i pieczarkami.
    Tjaaa...
     A wiecie, jaka pyszna? No właśnie. A ja już wiem - niestety...