Małpka nr 11 - Fanka Metalu

    Muszę powiedzieć, że moja osobista małpiarnia mnie wzruszyła. Mam z nimi zajęcia dopiero jutro, więc najpierw podpytywali innych nauczycieli, "czy nasza pani zdała egzamin?", a w końcu wysłali do mnie delegację na przerwie, kiedy miałam lekcję z inną klasą. Twierdzą zgodnie, że oczywiście kciuki trzymali. No cóż, cukierki kupione - czekają na pożarcie...
    Swoją drogą, odkąd udało mi się wyekspediować z tej klasy najbardziej hardcorowe egzemplarze, to zrobili się całkiem fajną gromadką. Najlepiej o tym świadczą słowa Księdza Dobrodzieja, który - jak przypominam - ma to niesamowite szczęście, że uczy wszystkie klasy, a więc ma do czynienia z każdym trafiającym do nas delikwentem. Otóż ksiądz zagadnął mnie ostatnio, że w mojej klasie mu się w tym roku najlepiej prowadzi zajęcia :) A że Dobrodziej naprawdę nie ma u nas lekko, toteż cieszę się, że przynajmniej u moich podopiecznych może trochę odetchnąć. A właśnie - pomyślałam sobie, że może w związku z ich socjalizacją zasłużyli na to, by na łamach tego bloga otrzymać jakąś specjalną "małpią nazwę", która by ich odróżniała od reszty Zoo? Macie pomysł na coś sympatycznego? Mnie po głowie chodzą "kapucynki" (są chyba dość miłe), ale jestem otwarta na sugestie :) To taki mój zwyczaj jeszcze z poprzedniej szkoły - tam ulubioną klasę licealną nazywałam "królikarnią", a młodzież "króliczkami". Notabene, kiedy im jakiś sprawdzian nie poszedł, to zwykłam im mawiać, że przerobię ich na pasztet albo że im ogonki pourywam...:)

    Skoro już jesteśmy przy mojej osobistej małpiarni, to nie pisałam Wam jeszcze o "nowym nabytku". Jeszcze przed świętami przeniesiono do nas dziewuszkę z równoległej klasy, Joasię. Powodem było to, że wyjątkowo nie mogła dogadać się z koleżankami - a zważywszy na to, że tu jest Zoo, a nie zwyczajna szkoła, to poważne konflikty mają duże szanse, by przerodzić się w prawdziwą wojnę, która może mieć groźne skutki. Tutaj jeśli uczniowie naprawdę się nie lubią, to może nie skończyć się na wyzwiskach i wzajemnym dokuczaniu sobie, tylko na rękoczynach i prześladowaniu po szkole z zaangażowaniem znajomych dresów, kiboli oraz niebezpiecznych narzędzi. W przypadku Joasi mediacje poprzedniej wychowawczyni nie zdały egzaminu, więc dyrekcja zdecydowała o przeniesieniu uczennicy do nas.
     Pojawia się pytanie: co było nie tak? Joasia, mówiąc ogólnie, różni się od reszty dzieciaków - przede wszystkim dlatego, że słucha metalu i ubiera się jak najbardziej adekwatnie do swojej subkultury, czyli wyłącznie na czarno z metalowymi dodatkami. Do tego dołóżcie czerwone włosy a'la Wiśniewski, mocny makijaż oraz czarne paznokcie. Samo to wystarczyłoby w Zoo do traktowania jak kosmitę, ale - co chyba jeszcze gorsze - Joasia jest przy tym dość pyskata i dumna ze swojej inności, a tego już pozostałe dzieciaki wybaczyć jej nie mogą. Zrobiło się więc perpetuum mobile: koleżanki z klasy pogardzały Joasią-metalówą, a sama zainteresowana pogardzała koleżankami właśnie dlatego, że są ograniczone i słuchają kapel dyskotekowych. Samonapędzająca się machina.
     Jak jest w mojej małpiarni? Póki co Joasia siedzi sama na drugim końcu klasy, ale zaobserwowałam ostatnio, że na przerwach już nie odchodzi na bok, tylko stoi ze wszystkimi, a to już coś. Zintegrować się niestety muszą sami, a jedyne, co ja mogę zrobić, to jakoś tym próbować sterować na lekcjach. Przede wszystkim bardzo ostro reaguję na wszelkie nieprzyjemne odzywki pojawiające się po obu stronach. Dla przykładu: zgromiłam Joasię, kiedy zaczęła nabijać się z nowej fryzury Emilki - przychodzi ostatnio do szkoły uczesana w długie warkocze, w których wyglądałaby jak Indianka gdyby nie to, że jest blondynką. Owszem, sprawia to nieco infantylne wrażenie, ale "nowa" dostała jasny komunikat, że różne rzeczy mogą się podobać, ale negatywne komentarze ma zachować dla siebie, bo może kogoś urazić. Z drugiej strony jednak miała też miejsce sytuacja, że klasa karnie przepisuje notatkę z tablicy - a Joasia rysuje sobie w najlepsze i ani myśli wziąć się do pracy. Upomniałam ją raz, drugi, a kiedy to nie poskutkowało, w mojej obronie stanęła Sylwia, zwracając się do "nowej" w słowach:
    - Głucha jesteś czy co? Nie słyszysz, co pani mówi? Przepisuj kretynko!
    Moja reakcja była natychmiastowa (chodziło o to, by nie dawać okazji klasie do wyżycia się na Joasi, ale jednocześnie by dziewczę otrzymało sygnał, że pewnych reguł u mnie trzeba przestrzegać):
    - Sylwia, spokojnie, od upominania jest nauczyciel. A ciebie Joasiu informuję, że jeśli pod koniec lekcji nie będziesz miała notatki, to wyjdziesz na przerwę z jedynką.
    Co jeszcze mogę zrobić dla "klimatyzacji" Joasi? Otóż zadbałam, by dowiedziała się, że sama lubię mocniejsze brzmienia. Na którejś z lekcji zadałam w związku z omawianym tekstem pytanie, czy zdarzyło im się usłyszeć na swój temat jakąś krzywdzącą, stereotypową opinię.
    - Wiele razy słyszałam, że jak lubię metal, to na pewno jestem satanistką i palę koty. - stwierdziła Joasia.
    - Wiem, co czujesz, w liceum też się na mnie krzywo patrzyli, kiedy przychodziłam do szkoły w koszulce Iron Maiden albo Moonspella. - odparłam współczującym tonem. A Joasię najpierw zatkało, a potem spytała rozpromieniona:
    - To pani TEŻ słucha metalu???
    Hie hie hie... Efekt jest taki, że praktycznie co przerwę podlatuje do mnie pytać, czy znam taki a taki zespół, a raz mi koniecznie chciała dać posłuchać czegoś na swoim telefonie [ale akurat mi się nie spodobało, za dużo ryku].
    Nie łudzę się, idealnie to tam nie będzie, ale może dziewczynki w mojej klasie krzywdy sobie jednak nie zrobią. Zresztą, niech tylko spróbują, to sama je pogonię :)