Ojczyznę kochać trzeba i szanować...?

    Po 1,5 roku pracy w szkole dla trudnej młodzieży mogę definitywnie stwierdzić jedno: przebywanie tutaj poszerza wiedzę o świecie jak jasna cholera. Czasem nawet bardziej, niż człowiek by sobie życzył...
    Znaczna część ludzi nie potrafi czegoś zrozumieć, jeśli nie doświadczyła tego na własnej skórze [na zasadzie, że jeśli fakty przeczą ICH teorii, to tym gorzej dla faktów]. Do tej grupy się na szczęście nigdy nie zaliczałam i to stwierdzenie nie jest w moich ustach wyrazem zarozumiałości, tylko świadomości cech mojego charakteru. Pomimo że dorastałam w tzw. dobrym, inteligenckim domu, większość znanych mi jako dziecku dorosłych miało wyższe wykształcenie, a od najmłodszych lat to, że sama pójdę na studia było dla mnie tak oczywiste, jak fakt, że stolicą Polski jest Warszawa - to bez problemów dogadywałam się z ludźmi, którzy mieli mniej szczęścia w życiu i diametralnie różne plany na przyszłość, niż moje. Z perspektywy lat myślę co prawda, że czasem bywałam dla moich "znajomych z marginesu społecznego" - że tak użyję zgrabnego uogólnienia - zbyt wyrozumiała i zdarzało mi się za to płacić wysoką cenę, kiedy część ich życiowego błota opryskiwała również mnie. Tym niemniej mam wrażenie, że nieźle nadawałam się na powierniczkę różnego typu wykolejeców bez względu na fakt, że osobiście nie doświadczyłam nawet połowy problemów, jakie oni mieli. W rozmowach z nimi jednego przekonania zwykle broniłam jak niepodległości: tego, że należy samemu być uczciwym, nie krzywdzić innych ludzi, szanować prawo, a konflikty rozwiązywać drogą pokojową i legalną. Nic w tym dziwnego - MÓJ świat właśnie tak funkcjonował i byłam głęboko przekonana, że takie podejście się sprawdza. Niczym w piosence "Wychowanie" T.LOVE: Ojczyznę kochać trzeba i szanować, nie deptać trawy i nie pluć na godło...
    Tjaa... Wiem doskonale, że tekst tego utworu ma głęboko ironiczny wydźwięk. I dzisiejszy post będzie właśnie o tym - w jaki sposób praca w Zoo powoli zmienia moje nastawienie do polskiej państwowości i prawa. I to zmienia na coraz bardziej sceptyczne, niestety.


    Pisałam Wam już wielokrotnie o tym, w jaki sposób teoria rozbija się o rzeczywistość jeśli chodzi o takie szkoły, jak nasza - jak w praktyce wygląda współpraca z kuratorami, jak w założeniach mądre przepisy i zarządzenia biorą w łeb, kiedy przychodzi co do czego. Dziś jednak przedstawię dwa obrazki, które każą zweryfikować moje zdanie na temat policji, a trzeba Wam wiedzieć, że zostałam od dziecka nauczona szacunku i zaufania do tej instytucji. Nie żartuję, mówię poważnie - wpojono mi, że prawo stoi po stronie praworządnych obywateli i jeśli ktoś ci robi krzywdę, to trzeba pójść, zgłosić, a sprawiedliwość w końcu zwycięży. Brzmi naiwnie? Przysięgam, że święcie w to wierzyłam - do czasu, aż wylądowałam w Zoo.
    Co się takiego zmieniło? Chyba to, że zdecydowanie jako nauczyciel w szkole dla trudnej młodzieży mam dość częsty kontakt z polską policją i zaczynam powoli wierzyć moim uczniom, którzy po "psach" z założeniach nie spodziewają się niczego dobrego. W środowisku małpek za punkt honoru poczytywane jest niewspółpracowanie z władzą i unikanie jej jak ognia bez względu na to, co się dzieje. Z początku na takie deklaracje ostro protestowałam tłumacząc, że jeśli nie ma się nic na sumieniu, to policja jest przecież po to, by nam pomóc, ale młodzież z Zoo tylko uśmiechała się protekcjonalnie z miną człowieka, który jednak wie lepiej. I wiecie co? Powoli przestaję im się dziwić.
    Ale do meritum, czyli do wspomnianych dwóch policyjnych scenek rodzajowych. Pierwsza jest "tylko" irytująca - za to druga to prawdziwy hardcore.

1) W zeszłym tygodniu jeden z uczniów drugiej klasy gimnazjalnej przyniósł do szkoły maczetę [!] i beztrosko paradował z nią po szkole. Co nauczyciel ma zrobić w takiej sytuacji? Dobre pytanie zważywszy na fakt, że nie wolno mu jej po prostu zabrać, zwłaszcza, jeśli delikwent wcześniej schowa ją do plecaka [nie mamy prawa przecież zrobić mu rewizji]. Wicedyra zadzwoniła na policję, kiedy tylko otrzymała od nauczycieli sygnał, co się wyrabia. Pomijam fakt, że naturalnie nim "niebiescy" się do nas pofatygowali, to ucznia już dawno w szkole nie było. Arcyciekawe natomiast było to, że policjantka odbierająca zgłoszenie surowo przykazała Wicedyrze... "zabezpieczyć narzędzie" do momentu ich przyjazdu! W odpowiedzi szefowa tylko roześmiała się do słuchawki i spytała przytomnie:
    - Chwileczkę, a jak sobie pani to wyobraża? Czy mam podejść do ucznia i grzecznie poprosić go o oddanie mi maczety? Myśli pani, że wykona moje polecenie?

2) A teraz scenka opowiedziana mi dziś w pokoju nauczycielskim, w którą jeszcze 1,5 roku temu naprawdę bym nie uwierzyła.
    W zawodówce mamy ciężarną uczennicę - nie pierwszą i na pewno nie ostatnią, ale nie w tym rzecz. Wyniosła się z domu rodzinnego, bo ma agresywnego ojca-alkoholika i teraz mieszka ze swoim facetem  [tym samym, z którym spodziewa się dziecka], który notabene ma coś koło 30 lat. Co z tego, skoro wpadła z deszczu pod rynnę, bo jej "luby" regularnie bije ją i gwałci. Dziewczyna poszła w końcu z problemem do wychowawczyni, a ona z Wicedyrą przekonały ją, by zgłosiła sprawę na policję. Ponieważ biedna bała się iść sama, poszła z nią szkolna pani pedagog.
   I co? Ano to, że policjantka [tak tak, właśnie KOBIETA!] potraktowała naszą uczennicę jak nie przymierzając nastoletnią kurewkę. Prowadziła przesłuchanie zadając pytania w sposób wyraźnie pogardliwy i jednoznacznie sugerujący, że dziewczyna ma czego chciała, a teraz to może tylko zacisnąć zęby i wypić piwo, które sama naważyła. Pedagożyca próbowała oponować, ale została zgromiona, że utrudnia przeprowadzenie postępowania, że nie jest adwokatem i może się przysłuchiwać na wyraźną prośbę wnoszącej skargę, ale na tym koniec. Efekt? Po kilkunastu minutach uwłaczających przepytywanek - a przypominam, że po drugiej stronie siedziała przerażona ofiara przemocy i gwałtu - nasza uczennica wybuchnęła płaczem, stwierdziła, że się rozmyśliła i wycofuje zeznania. A ponieważ na swoje nieszczęście jest już pełnoletnia, to sprawa jest zamknięta, bo żadna instytucja nie może się za nią ująć, dopóki sama nie znajdzie w sobie dość siły, by dopilnować swoich praw.
   Zawsze łatwiej być po stronie sprawcy, bo jest silniejszy. I w ten sposób kolejnemu skurwysynowi się upiecze. Pojawia się też pytanie - w jaki sposób wychowawczyni, Wicedyra czy pani pedagog mają jeszcze kiedykolwiek znów przekonać tę dziewczynę, by szukała dla siebie pomocy w instytucjach państwowych?