Rycerz bez skazy

    Żyję, żyję, mam się dobrze - nie oślepłam i małpki mnie nie zjadły :)
    Cisza w eterze spowodowana była tym, że nieodwołalnie dopadł mnie hetman Żółkiewski, czyli konieczność napisania pracy podyplomowej na nieszczęsnej historii. Tak, wiem, że miałam się tym zająć w wakacje, ale tak wyszło, że w tym roku na korzystanie z wolnego [i poświęcenie go np. na bazgrolenie tekstu, który udaje, że jest naukowy...] absolutnie nie mogłam sobie pozwolić. No i jak sami wiecie, niemal przez cały urlop zachrzaniałam w szkole dla obcokrajowców. W rezultacie w trakcie wakacji udało mi się jedynie zgromadzić materiały. Myślałam szczerze mówiąc, że będę mogła się ubiegać o przesunięcie terminu oddania pracy, bo przecież taka możliwość istnieje na każdych zwyczajnych studiach. A tu okazało się, że zonk - regulamin podyplomówki takiej opcji nie przewiduje i już. Czyli Smoku albo się sprężysz i napiszesz pracę w 2 tygodnie, albo jesteś 3 tysiące złotych polskich w plecy. I chyba nie trzeba być Sherlockiem Holmesem, żeby wywnioskować, co wybrałam...
    Melduję zatem wszem i wobec, że dziś rano właśnie skończyłam te wypociny i posłałam je mojemu promotorowi. Szczerze podziwiam Hipka, który z własnej nieprzymuszonej woli przeczytał ten pożal się Boże tekst - zresztą, nie zdziwię się, jeśli okaże się moim jedynym czytelnikiem w tej kwestii. Ale czego się można spodziewać po pracy, którą pisałam de facto jakieś 4 dni, bo resztę czasu z tych dwóch tygodni zajęło mi przeczytanie niezbędnej bibliografii. No cóż, dumna to ja absolutnie z tego nie jestem i doskonale zdaję sobie sprawę, że król jest nagi - ale też świetnie wiem, że prace podyplomowe nie są pisane po to, by odkryć Amerykę, tylko po to, by dostać papier, który ci da nowe kwalifikacje zawodowe. Wykształcenie wyższe w końcu już mam, i to nawet podwójne :)
    Inna sprawa - co mnie do cholery podkusiło, żeby jako przedmiot badań wybrać sobie akurat postać Stanisława Żółkiewskiego?! Myślałam, że usnę czytając jego monografie. Facet był tak nieskazitelny, że aż się niedobrze robi :) Nie przesadzam, nie miał chyba żadnych wad! Przez całe życie był rycerski, wspaniały, oddany krajowi - a prywatnie był kochającym mężem i ojcem, a żonę szanował i jej nie zdradzał. Żadnej skazy, chodzący ideał! W pewnym momencie już myślałam, że będzie ciekawiej, bo hetman był osobą ogromnie religijną i żarliwie służącą Kościołowi Katolickiemu, a żył przecież w czasach kontrreformacji i grzmiącego Piotra Skargi. Myślę sobie: no, tu cię mam bratku, pewnie prześladowałeś innowierców i nawoływałeś do palenia heretyków... Ale gdzie tam! Wzór tolerancji i otwartości! Mało tego, że szanował inne wyznania chrześcijańskie - to jeszcze nawet dla mieszkających w jego włościach Żydów był jak dobry ojciec! Świątynie im pozwalał wznosić, swoje browary prowadzić, łaźnie rytualne zakładać, równouprawnienia w handlu pilnował, żeby im się krzywda finansowa nie działa... W tamtych czasach, macie pojęcie?
    A czemu narzekam? Bo chyba nie ma nic nudniejszego, niż pisanie o człowieku, który jest chodzącym ideałem :) Jestem kiepska w tworzeniu panegiryków. Ale jak trzeba, to trzeba - zatem napisałam. I teraz będzie już troszkę luźniej, więc powinnam znaleźć dla Was więcej czasu. Pytanie tylko, czy małpki dostarczą mi odpowiedniej ilości tematów. W sumie to nawet nie wiadomo, czy mi tego życzyć, czy nie.
   Tak a propos życzeń, to dzisiaj Dzień Nauczyciela, czyli jak by nie patrzeć moje święto. To co, pożyczy mi ktoś czegoś?