Kosztów cięcie-gięcie

    Dziś będzie o szkolnictwie powszechnym w czasach kryzysu połączonego z dziurą budżetową w kasie miasta. I dla odmiany sprawa wcale nie będzie dotyczyła Zoo, choć - jak już wielokrotnie wspominałam - nasza sytuacja w tym roku szkolnym jest jeszcze gorsza, niż w poprzednim [ergo: wcale się nie zdziwię, jeśli znów trzeba będzie odwołać zajęcia z powodu mrozów].
    Jedna z naszych polonistek, Kamila, w ramach łatania etatu pracuje również w pobliskiej podstawówce. Jest bardzo młodą nauczycielką [bardzo - czytaj: jeszcze młodszą, niż Smoczyca :)], zaczynała w Zoo, więc po raz pierwszy ma możliwość prowadzenia zajęć z tak małymi dziećmi. Trzeba Wam wiedzieć [mam tu na myśli tych spośród moich Czytelników, którzy nie są nauczycielami], że praca w szkole podstawowej zdecydowanie różni się od pracy w gimnazjum czy liceum. Nie chcę tu rozstrzygać, czy jest łatwiejsza, czy trudniejsza [bo to pewnie zależy od osobistych umiejętności belfra] - po prostu jest zupełnie inna. Na tym etapie kształcenia na dobrą sprawę bardziej liczy się wyrobienie w dzieciach pewnych nawyków, które będą im procentowały w przyszłości, a nie przekazanie konkretnej wiedzy [której - nie czarujmy się - po reformie systemu edukacyjnego zostało naprawdę niewiele...]. Mówiąc wprost, nauczyciel ma nauczyć dziecko, jak się ma skutecznie uczyć. Jeśli to się uda, to młody człowiek poradzi sobie, kiedy przyjdzie mu się już zmierzyć z konkretną wiedzą. Jeśli natomiast ten etap zostanie zawalony, to istnieje duża szansa, że na skutek braków i opóźnień w rezultacie trafi do placówki takiej, jak Zoo.
    Ja nigdy do tej pory nie uczyłam w podstawówce, ale wydaje mi się, że kompletnie bym się do tego nie nadawała. Jestem pewna, że szlag by mnie trafił, gdybym na każdej lekcji była zasypywana gardem zadawanych całkiem na serio pytań w rodzaju: "Psze pani, a czy to trzeba na kolorowo? A czy może być zielonym?", "Psze pani, a co zrobić, bo wyszłam na margines?", "A mi się tu nie zmieści, co mam zrobić?", "Czy podkreślić temat?", "Mam zły numer lekcji, co teraz?" - i tak dalej, i tak dalej... Doskonale rozumiem, że te dzieciaki jeszcze nie wiedzą, co jest istotne, a co nie, więc moim psim obowiązkiem jest je tego nauczyć, ale obawiam się, że najzwyczajniej w świecie nie wystarczyłoby mi cierpliwości. Do tego trzeba by pamiętać o tak istotnych kwestiach, jak np. fakt, że Marysia jest pokłócona z Kasią [a więc nie mogą być w jednym zespole podczas pracy], a Kubuś nie lubi Jasia [więc jeśli siedzą za blisko, to się będą prali w trakcie zajęć]. Nie nie, dziękuję, postoję...
    Kamila w ramach "odgadania się" serwuje mi różne kwiatki z życia swojej drugiej szkoły, ale dziś zwróciła uwagę na problem, którego genezą są koszmarne długi, w jakie popadło miasto. Magistrat tnie po oświacie bez miłosierdzia, a jednym z symptomów takiej polityki oszczędzania jest odgórny szlaban na nauczanie indywidualne. Dyrektorzy szkół mają zapowiedziane, że w kasie absolutnie nie znajdzie się na to ani złotówka i nie ma przy tym znaczenia, jak bardzo chore lub zaburzone jest dziecko. Musi stanąć na głowie i uczęszczać na zajęcia razem z kolegami w klasie - albo po prostu będzie powtarzało rok i koniec. A ponieważ żaden rodzic nie chce pozwolić, by pociecha miała opóźnienie, dzieciaki pakowane są na siłę do klas bez względu na to, co im jest. I tu zaczyna się prawdziwe piekło.
    Czas na konkret. Kamila opowiadała mi o czwartej klasie podstawówki, w której uczy. Zwyczajna, państwowa szkoła, uczniowie z rejonu. W klasie jest ich 25, wydawać by się więc mogło, że nie aż tak dużo [choć ja uważam, że nawet w zwykłych szkołach klasy nie powinny być liczniejsze, niż 20 osób]. Wśród nich jednak na skutek zakazu indywidualnego nauczania znalazło się:
- czworo dzieci z bardzo wysokim IQ, laureatów olimpiad [rzecz jasna stosownych dla ich wieku]
- troje dzieci z ciężkim ADHD, które nie są w stanie usiedzieć spokojnie kilku minut bez zajęcia
- pięcioro dzieci nie mieszczących się w normie intelektualnej [ale jednocześnie nie na tyle upośledzonych, by kwalifikowały się do kształcenia specjalnego].
    Pytanie za 100 punktów: jakim cudem przeprowadzić zajęcia jednocześnie dla geniusza i debila [mówiąc brutalnie] w taki sposób, by ten pierwszy się nie zanudził, a ten drugi miał szansę czegokolwiek się nauczyć? A w dodatku uważając, by któryś z nadpobudliwych gagatków nie wyskoczył w tym czasie przez okno? Jestem ciekawa, jak na to pytanie odpowiedzieliby urzędnicy magistratu. W normalnych warunkach przynajmniej część z tych dzieciaków pracowałaby z nauczycielem sam na sam, więc podczas zwyczajnych zajęć w klasie nie męczyłyby się ani one, ani ich koledzy, ani belfer. Ale warunkom daleko od normy, więc robi się cyrk.
    Kamila stwierdziła, że po lekcjach przepracowanych w tej podstawówce, to ona przychodzi odpocząć do Zoo, bo z dwojga złego to już u nas jest normalniej. I niech to posłuży za pointę...