A ja lubię moją Myszę

    Dziś Mysza kończy pół roku. Banał powiem, ale nie mam pojęcia, kiedy to zleciało. Przecież dopiero wczoraj wychodziłam z nią ze szpitala... :)
    Mogłabym - jak zapewne każda dumna matka - długo pisać o tym, jakim jest wspaniałym i wyjątkowym dzieckiem. Jaka grzeczna, kochana, wesoła. Najfajniejsze w Myszy jest to, że ona zdaje się lubić życie. Są takie dzieci, które są wiecznie "na nie", nawet jako niemowlęta. A to za głośno, a to za jasno, a to mleczko za zimne lub za gorące, a to weź mnie na ręce, a to nie - odłóż, bo chcę spać... A moja córa nic :) Generalnie podchodzi do wszystkiego z zainteresowaniem i bardzo rzadko jest tak, że protestuje płaczem. Zwykle dzieje się to wtedy, kiedy uparcie usiłuję ją do czegoś zmusić, kiedy "na głowę" chcę coś przeforsować, a tymczasem dziecko ma inne plany :) Dajmy na to zgodnie z codziennym zwyczajem przed snem ok. 22 powinna dostać mleko, a ona zamiast się o nie upomnieć, to sobie śpi. No i czasem jak ją obudzę, to łaskawie coś tam wypije - a czasem jest ryk, że po cholerę mnie matka budzisz, dałabyś pospać do rana... :)
    Dobra, nie zanudzam, bo ja tak mogę długo - przechodzę zatem do konkluzji. Synafia napisała kiedyś w którymś z postów o swoich córkach, że je najzwyczajniej w świecie po prostu lubi. I to jest dokładnie to. Nigdy bym wcześniej nie pomyślała, że można LUBIĆ półroczne niemowlę, a więc dziecko, z którym obiektywnie kontakt jest mocno ograniczony, a jego charakter jest dosłownie jeszcze w powijakach :) Owszem, można kochać, czuć się za nie odpowiedzialnym, ale to zupełnie co innego. Otóż - poza miłością, bo w końcu jestem jej mamą - to ja Myszę lubię :) Jest fajna. Miło się z nią spędza czas i już.


    Gdyby komuś umknęło, to dziś jest też rocznica śmierci Wisławy Szymborskiej, a zatem dobra okazja, by przypomnieć któryś z jej wierszy. Mam coś tematycznego. Już niedługo takie doświadczenia nas z Myszą czekają :)

WISŁAWA SZYMBORSKA

"Mała dziewczynka ściąga obrus"

Od ponad roku jest się na tym świecie,

a na tym świecie nie wszystko zbadane

i wzięte pod kontrolę.

Teraz w próbach są rzeczy,

które same nie mogą się ruszać.

Trzeba im w tym pomagać,

przesuwać, popychać,

brać z miejsca i przenosić.

Nie każde tego chcą, na przykład szafa,

kredens, nieustępliwe ściany, stół.

Ale już obrus na upartym stole

- jeżeli dobrze chwycony za brzegi -

objawia chęć do jazdy.

A na obrusie szklanki, talerzyki,

dzbanuszek z mlekiem, łyżeczki, miseczka

aż trzęsą się z ochoty.

Bardzo ciekawe, jaki ruch wybiorą,

kiedy się już zachwieją na krawędzi:

wędrówkę po suficie?

lot dokoła lampy?

skok na parapet okna, a stamtąd na drzewo?

Pan Newton nie ma jeszcze nic do tego.

Niech sobie patrzy z nieba i wymachuje rękami.

Ta próba dokonana być musi.

I będzie.