Hospitacja u Smoka

    W zeszłym tygodniu miałam na zajęciach hospitację Głównej Szefowej. Nie znaczy to, że w czymś podpadłam - dyrekcja ma obowiązek zwizytować minimum jedną lekcję rocznie każdego zatrudnionego nauczyciela, po czym sporządzić Kartę Hospitacji i wystawić ocenę. Wszystko rzecz jasna na wypadek ewentualnego nalotu z kuratorium. Na placówki oświatowe nałożony jest obowiązek nieustannej ewaluacji pracy, oceny, sprawdzania, inwigilacji, słowem "Wielki Brat patrzy" - a ponieważ, jak już wspominałam, "szkoła lubić papierki", przeto nie ma wdzięczniejszego sposobu zatkania paszczęki wizytatorowi, niż zarzucenie go stosem kart hospitacyjnych. Niech siedzi i przegląda, a co... Smacznego :)
    Do hospitacji dyrekcje podchodzą rozmaicie w zależności od układów, jakie panują w szkole. Wiem o placówkach, w których staje się to narzędziem terroryzowania nauczycieli - szef wtedy albo wpada na zajęcia bez żadnego uprzedzenia [co rzecz jasna stresuje - wiadomo, zawsze gorzej pracuje się wiedząc, że jest się skrupulatnie ocenianym i to chyba niezależnie od wykonywanego zawodu], albo owszem, zapowiada swoje przybycie wcześniej, ale domaga się przygotowania na lekcję specjalnych fajerwerków [tak notabene było w poprzedniej szkole, w której uczyłam]. W Zoo, jak wielokrotnie podkreślałam, dyrekcję mamy normalną, czyli taką, która nie utrudnia nam życia i generalnie nie zakłada, że jesteśmy bandą oszustów, darmozjadów i nierobów. Hospitacje zatem nie są szczególnie stresujące - choć rzecz jasna mogę w tym momencie mówić za siebie, bo być może inni nauczyciele mimo wszystko są nimi zdenerwowani z jakichś powodów. Ja po prostu robię swoje, czyli pracuję w miarę możliwości tak, jak normalnie.
    Wizytacjami obie dyrektorki dzielą się mniej więcej po równo [bo jedna nie zdołałaby w ciągu roku obejrzeć lekcji wszystkich pracowników - z przyczyn technicznych]. Dzielą się zgodnie z kluczem przedmiotowym: Główna - jako filolog - bierze przedmioty humanistyczne, a Wice - matematyk - przedmioty ścisłe. Do mnie na zajęcia przychodzi więc zawsze Główna i nie inaczej było tym razem. Zapowiedziała się do klasy Jadzi, czyli 3A, a temat, który akurat tam wypadł, to rodzaje komizmu w "Zemście" Fredry.
    Nie spodziewałam się żadnych wpadek, bo z tą klasą dobrze się dogaduję - na szczęście się nie pomyliłam i małpki nie podłożyły mi żadnej świni. Co więcej, zachowywali się lepiej, niż normalnie :) Otóż wszyscy mieli zeszyty, w których gorliwie notowali, nie było rozmów nie na temat, łażenia po klasie czy wychodzenia w trakcie zajęć. Bardziej kumaci brali aktywny udział w zajęciach i szczerze mówiąc byłam pozytywnie zaskoczona, bo okazało się, że sporo pamiętają. Temat komizmu robiłam już z nimi w drugiej klasie na podstawie słynnych komiksów z Garfieldem, od których zresztą wzięła się potem moja szkolna ksywa. Potrafili mi więc bardzo sensownie wymienić i wytłumaczyć, na czym polega komizm słowny, postaci i sytuacyjny - a wszystko, co ja musiałam zrobić w tym temacie, to pokazać im, gdzie to występuje w "Zemście". Ale nie koniec na tym, bo kiedy zagadnęłam ich o genezę komedii, to jedna z dziewuszek rozgadała mi się o teatrze greckim - skubana pamiętała dokładnie wszystko, co mówiłam o aktorach i symbolice kostiumów. Piękny popis erudycji, tym bardziej, że spontaniczny, co było widać, słychać i czuć.
    Dziś byłam "na dywaniku" u Głównej w sprawie oceny tych zajęć i wiem, że jej też się spodobały. Zapytała mnie, czy 3A zawsze jest taka grzeczna, na co zgodnie z prawdą stwierdziłam, że aż tak to nie, ale że generalnie nie mam z nimi w tym roku większych problemów. Pytała mnie tylko o Rafała, który całe zajęcia przesiedział w czapce. Tjaa... No cóż, wiedziałam, że to się Szefowej nie spodoba i przed jej przyjściem poleciłam mu, żeby zdjął nakrycie głowy, ale stanowczo odmówił. Dałam mu zatem spokój z zastrzeżeniem, że jeśli dyrektorka sama zwróci mu uwagę, to zgodnie z prawdą oświadczę, że upominałam go już w tej sprawie, ale nie wykonał mojego polecenia. Podczas "spotkania dywanikowego" wyjaśniłam jednakże Głównej, że w przypadku Rafała nie naciskam, by zdejmował na lekcji czapkę, ponieważ chłopak jest regularnie bity w domu i często nakrycie głowy ma najzwyczajniej w świecie zasłonić sińce. Ot, proza życia w Zoo, którą wszyscy pracujący tu nauczyciele dobrze rozumieją.

    A teraz moi Drodzy Czytelnicy muszę poprosić Was o uzbrojenie się w cierpliwość. Otóż w tę sobotę mam ostatni na podyplomówce egzamin - z historii średniowiecza. Jak łatwo się zatem domyślić, smoczy plan popołudniowy na najbliższy tydzień przewiduje głównie Ostre Rycie. Dziś na warsztat poszli barbarzyńcy, Justynian Wielki oraz państwo Karolingów, a jutro kolejna porcja mądrości z dawnych epok. Wybaczcie zatem, że nieco Was zaniedbam i na kolejny wpis będziecie zapewne musieli trochę poczekać.