Z życia młodocianej matki

    Dawno nie pisałam nic o Emilce. Kto chce sobie przypomnieć jej historię w szczegółach, to zapraszam do lektury wcześniejszych postów: pierwszy, drugi oraz trzeci. Dla wszystkich innych króciutko - Emilka to urocze, przemiłe, ale niestety trochę ograniczone umysłowo dziewczątko z mojej osobistej małpiarni, które w pierwszej klasie gimnazjum zaliczyło wpadkę i teraz jest matką 5-miesięcznego Michałka. Jako szkoła próbowaliśmy skłonić jej rodzicielkę do załatwienia córce indywidualnego nauczania, ale okazało się to dla niej zbyt skomplikowane, więc Emilka musi kontynuować naukę w normalny sposób.
    No właśnie, jak jej to wychodzi? Ano różnie - w zależności od tego, czy ma z kim dziecko zostawić. Chodzi do szkoły tak często, jak to możliwe, ale zdarzają się takie tygodnie, że musi zostać w domu i już. Jej sytuacja w szkole jest znana nauczycielom i na pewno przymykają trochę oko na jej nieobecności, ale z drugiej strony też możliwe jest to tylko do pewnej granicy. Aby być klasyfikowanym uczeń musi w semestrze pojawić się na przynajmniej połowie zajęć i tworzenie zbyt daleko idących precedensów naprawdę jest niewskazane, bo za chwilę inne małpki też zaczęłyby domagać się taryfy ulgowej ze względu na "wyjątkowe okoliczności". Żeby nie szukać daleko, to gdybym chciała dokładnie policzyć Emilce frekwencję na języku polskim, to musiałabym wystawić jej enkaela, ale tego nie zrobię, bo wiem, że naprawdę stara się przychodzić - a poza tym, kiedy już jest, to zawsze przygotowana do zajęć [czytaj w tej szkole: ma zeszyt i długopis...], a w dodatku bierze aktywny udział w lekcji [a to, że zazwyczaj mówi głupoty, to inna sprawa...]. Z tego, co widziałam, to z pozostałych przedmiotów również ją sklasyfikują, ale niestety z kilku będzie miała oceny niedostateczne. Na to już trudniej cokolwiek poradzić, bo jak wspomniałam w poprzednich postach, dziewczynka nie należy do zbyt lotnych. Z takich przedmiotów, jak fizyka czy matematyka, miałaby trudności nawet bez dziecka na karku, a co dopiero w sytuacji, kiedy nie jest w stanie chodzić na wszystkie lekcje?
    Jak by tego było mało, to jakieś 3 tygodnie temu rozstała się z Karolem, czyli ojcem dziecka. Trochę mnie to zaskoczyło, bo miałam jednak nadzieję, że może chociaż tutaj sprawa potoczy się pomyślnie, skoro sam fakt wpadki nie stał się przyczyną rozstania. Wiem, że Karol zajmował się Emilką w czasie ciąży, a potem zamieszkali razem u niej - więc wyglądało to dość normalnie, jeśli nie liczyć młodego wieku rodziców. Niestety, historia zrobiła się tak banalna, jak tylko mogła: chłopakowi po kilku miesiącach znudziła się zabawa w ojca, zaczął więc znikać na całe popołudnia i wieczory, wychodzić na piwo z kolegami czy jeździć na dyskoteki. Szara rzeczywistość, że odpowiedzialność za dziecko i tak spada na barki kobiety, bo przecież ona nie odwróci się na pięcie i nie stwierdzi, że ma ciekawsze zajęcia, niż zmienianie pieluch. Emilka zrobiła partnerowi kilka awantur, w efekcie których chłopak się spakował i wyprowadził. Proste, banalne, oczywiste...
    Jak to komentuje sama zainteresowana? Z beztroską i pogodą, jak zresztą wszystko inne, bo taką już ma naturę. Był chłop - nie ma chłopa, świat toczy się dalej, a ona jest ładna i młoda i na pewno sobie jeszcze kogoś znajdzie. Tjaa... Nie dostrzega tylko, że po pierwsze już do końca życia będzie związana z Karolem, bo jest on ojcem jej dziecka, a także tego, że jako samotna matka z definicji będzie miała pod górkę w kwestii powtórnego związku. Zupełnie nie rozumiem natomiast tego, że Emilka w obecnej sytuacji "uniosła się honorem" i nie chce od Karola żadnej pomocy finansowej, żadnych alimentów. "A bo nie będzie mi on albo jego rodzina wypominać, że mam co chciałam i że ich naciągam" - stwierdziła. Próbowałam jej uświadomić, że chwila chwila: dwoje was tam było, więc jeśli już, to oboje macie co chcieliście, a nie ona jedna. A poza tym - tłumaczę jej - wychowanie dziecka kosztuje, a czym jest ono starsze, to kosztuje więcej, a zatem najzwyczajniej w świecie będzie potrzebowała pieniędzy. Nie widzę powodu, by Karolowi pozwalać na wygodne życie i zwalniać go z OBOWIĄZKU łożenia na utrzymanie syna. Riposta Emilki w tym momencie rozłożyła mnie na łopatki: "Oj tam, opowiada pani... Moja mama też nie chciała żadnych pieniędzy od mojego ojca i jakoś żyjemy.". No tak, jasne. Życie jak w Madrycie - z pieniędzy z opieki społecznej oraz z dorywczych prac. Żyć nie umierać, faktycznie...
    Notabene Emilka przyszła któregoś dnia do szkoły z synkiem - bo musiała coś tam pozdawać, a naprawdę nie miała z kim dziecka zostawić. Michałek jest fajnym, pogodnym, normalnym niemowlęciem, nie boi się ludzi, cały czas się śmieje, a w matkę jest wpatrzony jak w obrazek. Naprawdę, aż przyjemnie na nich popatrzeć. Widać, że dziewczyna dba o niego i że dziecku niczego nie brakuje. Jak znam inne młodociane rodzicielki z Zoo, to naprawdę mógł o wiele gorzej trafić. Tylko co z tego? Za bycie czułą, troskliwą mamą ekstra pieniędzy nikt jej nie przyzna...