Oczko się zepsuło temu smoku...

    Jakiś czas temu [tu w ramach uczciwości muszę przyznać - znaczny czas temu...] coś mi wleciało do lewego oka. Zajęłam się intruzem tak, jak Seniorka uczyła, czyli napełniłam szklankę wodą po brzegi, nachyliłam nad nią głowę i mrugałam felernym ślepiem po powierzchni cieczy, aż nie odniosłam wrażenia, że już po wszystkim. Następnego dnia jednak po przebudzeniu znów czułam coś pod powieką, ale owo coś przestało mnie uwierać w ciągu dnia, w miarę jak się oko "rozmrugało". Sytuacja powtarzała się co jakiś czas [nie częściej, niż 2-3 razy w tygodniu], nie była jednak uciążliwa, bo trwała najwyżej kilka minut po wstaniu z łóżka, a potem dyskomfort przechodził. Pomyślałam, że jednak coś mi tam siedzi, ale ponieważ ani nie bolało specjalnie, ani nawet codziennie - to doszłam do wniosku, że zajmę się tą sprawą, kiedy będę szła do optyka wymienić okulary [a noszę się z tym zamiarem co najmniej od czerwca - niestety, na przeszkodzie zawsze staje mi permanentny brak funduszy].
    Woziłabym się z tym kolejne miesiące, gdyby nie ostry ból w lewym oku po przebudzeniu w środę. To już nie było "uwieranie", ale uczucie, jak by mi ktoś wbijał pod powiekę cieniutką, ostrą igłę. Oko się spłakało, zrobiło czerwone jak u małpki ujaranej zielskiem, ale w końcu po staremu się "rozmrugało". Dotarło do mnie, że bez okulisty jednak się nie obejdzie - tyle że sami wiecie, jaki napięty grafik miałam ostatnio w związku z robieniem de facto na dwóch nauczycielskich etatach. No nic Smoku, jakoś musisz do przyszłego tygodnia dać radę...
    No cóż, moje oko zdecydowało inaczej. Ból powrócił w środę na zajęciach z Amerykanką, a potem było już tylko gorzej. Noc miałam praktycznie nieprzespaną, bo najlepiej czułam się z otwartym ślepiem - natomiast każdy ruch powieką powodował wbijanie się znajomej mi już igły. A weź tu śpij z otwartym okiem! Na dodatek w czwartek miałam aż 6 lekcji [nie mogłam bez uprzedzenia na nie po prostu nie przyjść - nie zrobiłabym tego Wicedyrze], a po południu zebranie z rodzicami, na którym musiałam się stawić bez dwóch zdań. Jedyną możliwością było dostanie się do lekarza w przerwie między skończonymi zajęciami w Zoo a zebraniem. Wynotowałam więc sobie z Internetu adresy przychodni oraz prywatnych gabinetów okulistycznych w okolicy Zoo z nadzieją, że gdzieś mnie przecież przyjmą...
    Tjaa... Po raz kolejny [bo pierwszy raz to pamiętna historia z gruźlicą] natrafiłam na niewzruszony opór lekarskiej materii. Okazało się, że dostanie się w moim mieście do okulisty bez wcześniejszego długiego okresu wyczekiwania w kolejce jest niemożliwe. W przychodniach państwowych dostałam opierdziel [w pierwszej - od recepcjonistki, w drugiej - od lekarki], że co ja sobie w ogóle wyobrażam, że tłum pacjentów jest umówionych, że same nagłe przypadki i co z tego, że bardzo boli. W gabinetach prywatnych wcale nie lepiej - nikt nie zgodził się mnie przyjąć od zaraz, najwcześniejsze, co udało mi się wytargować, to wizyta następnego dnia rano. Poradzono mi jednak, abym w takim razie zgłosiła się na SOR do dyżurnego szpitala, bo "z takim bólem to pani do rana nie wytrzyma" [no jak bym sama tego nie wiedziała...].
    Cóż było robić? Z okiem opuchniętym i sino-czerwonym, z którego nieprzerwanie lały się łzy, wróciłam do szkoły i przeprowadziłam zebranie. Potem spod Zoo zgarnął mnie Hipek i po krótkich, acz bardzo nieprzyjemnych odwiedzinach w Wojewódzkim Szpitalu Okulistycznym [skąd nas po prostu wygoniono, bo przecież nie mamy skierowania, a jakieś zasady muszą być...], wylądowaliśmy w końcu na ostrym dyżurze. Trzeba przyznać, że miałam tutaj sporo szczęścia [w końcu!]. Primo - do okulisty nie było akurat dużo ludzi, secundo - okazało się, że nic mi się w to oko nie wbiło [co podejrzewałam sądząc po tym koszmarnym bólu]. Fachowo nazywa się to erozja rogówki - prawdopodobnie tamten paproch pocharatał mi gałkę oczną i zostawił na niej ranę. Leczy się to kilka dni za pomocą maści i kropli, ale potem trzeba iść na kontrolę do okulisty i uważać, bo cholerstwo lubi nawracać.
     I tak to w piątek legalnie siedziałam sobie na L4 [o czym już wcześniej przezornie powiadomiłam Wicedyrę, żeby mogła rozpisać zastępstwa] - musiałam też niestety odwołać zajęcia z Amerykanką, przez co jestem 3 lekcje w plecy... Dziś już prawie nie boli, a w zasadzie tylko uwiera. Do poniedziałku będę zupełnie zdrowa.

    Na zakończenie tej historii jedna dygresja. Otóż rzecz jasna mój stan nie uszedł uwadze małpek, więc od rana uczniowie we wszystkich klasach pytali, co mi się stało w oko. Wiecie, jakie były ich typowe skojarzenia? "Psze pani, czy to ten pani narzeczony tak panią załatwił...?".
    No tak... Skoro kobieta chodzi z czerwonym i opuchniętym okiem, to w ich świecie musi oznaczać, że ktoś jej to oko podbił... Ale tego już im nie powiedziałam.