Krótki raport o stanie oka

    Melduję posłusznie, że oczko się już wygoiło "temu smoku". Kuracja sprowadzała się do aplikowania w rogówkę felernego ślepia kilka razy dziennie kropli i maści [w roli wykonawcy tej czynności wystąpił oczywiście Hipciozaur]. Było to trochę uciążliwe, ponieważ krople rozszerzały źrenicę, w wyniku czego miałam spore kłopoty z poruszaniem się, mylnie oceniając odległości - na szczęście jednak leczenie trwało tylko kilka dni.
    W jakiś tydzień po zakończeniu kuracji udałam się posłusznie na kontrolę i okulistka orzekła, że już wszystko w porządku. Miała jednak dla mnie złą wiadomość: erozja faktycznie ma tendencję do odnawiania się i nie bardzo da się coś na to poradzić. Mogę próbować stosować profilaktykę w postaci aplikowania kropli zwilżających po dłuższej pracy przy komputerze czy z książką, kiedy czuję, że oczy mam zmęczone, mogę pamiętać o zakazie dotykania ślepia paluchami [aby nie przenieść zarazków]. Nie ukrywała jednak, że jeżeli mam pecha i należę do tej grupy pacjentów, którzy mają skłonności do nawrotów choroby, to i tak się o tym w końcu boleśnie przekonam... I niestety, nie chcę krakać [bo w końcu kto to widział, by smoki krakały...?], ale coś mi się wydaje, że ta rogówka będzie mi sprawiała kłopoty. Niby wszystko jest wygojone - jeśli wierzyć diagnozie pani doktor - ale mimo to wyraźnie czuję "piasek pod powieką", jeśli zbyt gwałtownie popatrzę w bok. Trwa to chwilkę i na razie nie stanowi problemu, ale przecież od takich objawów się właśnie zaczęło.
    Postanowiłam natomiast wreszcie odżałować pieczołowicie chomikowane "biedronki" [nazwa stąd, że zawsze kiedy nie mam pieniędzy na jakiś zakup, to komentuję to stwierdzeniem, że chyba kupię "za biedronki"] i sprawić sobie nowe okulary. Poprzednim naprawdę należy się już zasłużona emerytura, bowiem otrzymałam je od Seniorki w ramach wyprawki dla świeżo upieczonej nauczycielki, kiedy rozpoczynałam pracę - a jestem już w zawodzie szósty rok! Notabene były to jakościowo najlepsze bryle, jakie kiedykolwiek miałam, bo szkła [a w zasadzie - plastiki :)] dopiero pół roku temu lekko się porysowały. Pojechałam zatem do tego samego optyka, który co prawda do najtańszych w mieście nie należy, ale za to mam pewność, że nie sprzedadzą mi badziewia. Dziś właśnie otrzymałam smsa, że okulary na mnie czekają i tak oto siedzę sobie już w całkiem nowych, ślicznych patrzałkach.
    Co ciekawe - podczas badania wzroku okazało się, że ostrość poprawiła mi się aż o jedną dioptrię. Każdy krótkowidz wie, że nie jest to częste zjawisko, więc albo należę do wąskiej grupy szczęśliwców - albo ostatnim razem źle mnie zbadano. Tak czy siak wychodzi na to, że przez kilka ostatnich lat pomykałam w za silnych brylach. Ciekawa jestem, czy przypadkiem nie od tego brały się te moje słynne zachwiania równowagi, które zwalałam na problemy z błędnikiem? Ano pożyjemy, zobaczymy. Ale byłby numer gdyby okazało się, że po zmianie okularów na słabsze będę mogła zacząć nosić buty na obcasach bez obawy, że się wywalę po kilku krokach - albo wsiąść na rower nie zachowując się przy tym, jak bym wypiła wcześniej kilka głębszych. Albo chociaż mogła swobodnie pić napoje z butelek do końca, bez obawy, że przy gwałtowniejszym przechyleniu głowy świat dookoła zacznie niepokojąco wirować.
    Nowe okulary - nowa jakość życia? Fajnie by było :)