Kot zaczepno-obronny

    Jak się można łatwo domyślić, dziś znowu czeka Was post dotyczący Jej Wysokości. Będzie w dodatku ilustrowany materiałem zdjęciowym. Okazja do tego nadarzyła się, bo wylądowaliśmy całą trójką [czyli Smok, Hipek i kot] u Seniorki, tak jak 2 tygodnie temu. Mieliśmy tym razem małej mruczącej niezły ubaw, choć samej Pumie było zapewne średnio do śmiechu.
    Przede wszystkim trzeba Wam wiedzieć, że niestety Jej Wysokość jest przewlekle chora. Co kilka miesięcy robi jej się "coś" na łapkach - wypada jej sierść, skóra zaczyna ją swędzieć, więc biedacwto się drapie, gryzie, w rezultacie czego robią jej się brzydkie rany. Do końca niestety nie wiadomo, co to takiego - diagnozy były już różne, jednak jak na razie żadna strategia leczenia nie okazała się na dłuższą metę skuteczna. Co przejdzie na kilka miesięcy, to powraca. Ostatnio weterynarz skłania się ku wersji, że to jednak na tle pokarmowym. Swoją drogą, czego to nie wymyślą: kot-alergik...
    Mniejsza z tym, w każdym razie tak się złożyło, że dostała nawrotu choroby na kilka dni przed planowanym wyjazdem, w związku z czym Hipek musiał jeszcze w piątek rano lecieć z nią na zastrzyk, a jechaliśmy po południu. Sam zabieg już wiązał się z olbrzymim stresem dla obu zwierzątek, bowiem Puma u weterynarza walczy tak, jak by chodziło o jej życie, więc podanie jej lekarstwa można spokojnie porównać do wsadzenia głowy w paszczę lwa. Natomiast zastrzyk ma takie działanie uboczne, że przez jakiś czas po jego zaaplikowaniu Jej Wysokość jest otępiała [niewykluczone poza tym, że w ten sposób też odreagowuje stres związany z wizytą u lekarza]. W następstwie tego przez całą sobotę nie była sobą, co objawiało się w dość zabawny sposób.
    Pamiętacie, jak opisywałam Wam kocią rodzinkę, która zadomowiła się w posiadłości Seniorki? [kto nie kojarzy, może spojrzeć tutaj]. Przychodzą rzecz jasna w dalszym ciągu, choć nie zawsze są wszystkie na raz - kocia mamusia oraz trzy maleństwa. Naturalnie zawitały i tym razem. Okazało się jednak... że Jej Wysokość się ich bała! Syczała zza szyby na zabiedzone, chude maleństwa, które spokojnie mogłaby zjeść jednym chapnięciem, ale kiedy przyszło co do czego, to nawet nie miała odwagi wyjść z domu :) Prawie całą sobotę przesiedziała w środku, a kociaki bezwstydnie panoszyły się po podwórku i wygrzewały na słoneczku. Puma stała się więc typowym kotem zaczepno-obronnym: czyli najpierw zaczepia, a potem trzeba jej bronić :)
    Na szczęście w niedzielę doszła do siebie i uratowała honor. Maluchy zawitały co prawda na śniadanie [i zdążyły je zjeść], ale potem najwyraźniej musiała je nieźle pogonić, bo jak polazły, tak nie pokazały się aż do naszego wyjazdu.

    A na zakończenie obiecany materiał zdjęciowy :)

"Dzień dobry. Przyszliśmy na obiadek..."

Wyżerka

Kocia surykatka

"Pojadłam, teraz czas na drzemkę."

Jej Wysokość jako pani na włościach

A to wschód słońca nad posiadłością Seniorki