Przerwa na obcokrajowców

    W zeszłym tygodniu - od środy do piątku - trafiła mi się szybka fucha w charakterze lektora dla cudzoziemców łaknących polszczyzny jak kania dżdżu :) Dla tej części moich Czytelników, która dołączyła do nas niedawno, wyjaśniam: Dragonka dorywczo trudni się też nauczaniem języka polskiego jako obcego, tzn. wtedy, kiedy jej się coś trafi. Jeśli nie pamiętacie, jak to się odbywało w poprzednie wakacje, to zapraszam do odświeżenia postów z lipca i sierpnia 2011 [polecam w szczególności "Żółte wiaderko" oraz "Psze pani, co to znaczy"].
    Tym razem było prawie identycznie, jak rok temu - czyli telefon we wtorek, a zajęcia od środy [wskoczyłam na zastępstwo za lektorkę, której pochorowało się dziecko]. Dwóch uczniów, z czego z pierwszym, Dieterem z Drezna, miałam już lekcje indywidualne w tamte wakacje, tak więc przynajmniej bardzo dobrze wiedziałam, czego się spodziewać. Jest to tak na oko 40-letni facet, który prowadzi interesy w Polsce, więc język jest mu potrzebny z powodów biznesowych - ale sprawę też ułatwia fakt, że jego była żona i jednocześnie matka jego dwójki dzieci, jest Polką. Dieter niestety z jakiegoś powodu jest przypadkiem niewyuczalnym, tzn. zatrzymał się na poziomie komunikatywnym, pozwalającym mu się dogadać w taki sposób, aby być zrozumianym, ale na tym koniec. Teraz jednak musi zdać egzamin certyfikacyjny z polskiego na poziomie B1 i dlatego zażyczył sobie ostrego treningu gramatycznego.
   Drugi z uczniów to Andreas, przesympatyczny student antropologii z Kopenhagi. Przyjechał do Polski na 4 miesiące... podglądać gospodarstwa rolników w Bieszczadach. To nie żart - zarzekał się, że to dla niego fascynujący materiał badawczy, bo mało zostało w cywilizowanej części Europy takich "skansenów chłopskich", jak właśnie w Bieszczadach. No cóż, pewnie sporo w tym prawdy... Adreasowi zależało przede wszystkim na tym, by móc się zacząć dogadywać i przeżyć w polskiej głuszy, bo trudno oczekiwać od tubylców, że będą znali angielski :)
    Dowcip z uczeniem obu panów polegał na tym, że Niemiec był na zdecydowanie wyższym poziomie językowym, niż Duńczyk - ale ze względów formalnych nie bardzo się dało przydzielić ich do innych grup. W związku z tym szefowa połączyła ich w parę i niech lektorzy się martwią... No cóż, przerobiłam z nimi trochę gramatyki [dokładnie tryb rozkazujący i warunkowy, bo to im wypadało z programu opracowanego przez poprzednią nauczycielkę], pomęczyłam ich zestawami egzaminacyjnymi z poziomu B1 [ku radości Dietera, a rozpaczy Andreasa], wprowadziłam trochę słownictwa związanego z częściami ciała oraz cechami charakteru [to z kolei bardziej pod potrzeby Duńczyka].
    W ramach ćwiczeń ze słuchania natomiast przytachałam swojego laptopa i uraczyłam panów kronikami filmowymi z lat '50 ubiegłego wieku. Swoją drogą szkoda, że nie wpadłam na ten pomysł już rok temu, bo propagandowe filmy nadają się wprost idealnie do celów szkoleniowych dla obcokrajowców - jest łopatpologiczny obraz, powoli i wyraźnie mówiący lektor, jasny, z góry łatwy do przewidzenia przekaz. Przy okazji rzecz jasna można się dużo nagadać o socjalizmie, socrealizmie, o sytuacji politycznej i społecznej Polski Ludowej. Puściłam więc cudzoziemcom słynną kronikę o stonce ziemniaczanej [którą Dieter był ubawiony, bo okazało się, że jego ojciec w tym samym czasie zbierał "żuka kolorado", ale rzecz jasna w NRD :)], potem filmik o Kole Gospodyń Wiejskich z Moszczenicy śrubujących normy gospodarcze, a na koniec o kobietach-spawaczkach z Huty Ostrowiec i windziarkach z budowy na Muranowie. Byli zachwyceni, choć Bogiem a prawdą nie sądzę, by takie zwroty, jak np. bumelant, dywersant, podżegacz, kułak czy przodownica pracy, przydały im się na co dzień w naszym pięknym kraju :)

    Na zakończenie oddam głos Andreasowi, ponieważ powiedział coś, co utkwiło mi w pamięci. Zapytałam go, dlaczego zainteresował się akurat Polską - bo przecież nawet dla antropologa znalazłoby się w Europie co najmniej kilka ciekawszych nacji. Wygładzając gramatycznie i stylistycznie jego wypowiedź [bo nie byłby w stanie jeszcze zbudować aż tak skomplikowanych zdań], odparł mniej więcej tak:
    - Wy, Polacy, jesteście niesamowici jako naród. No pokaż mi kogoś, kto też jest tak przywiązany do swoich korzeni i tradycji? Przecież was 123 lata nie było w ogóle i co z tego? Zaczęliście od nowa po I wojnie światowej jak gdyby nigdy nic. Gdyby to padło na jakiś inny naród, to po 50 latach byłoby po języku i kulturze, a was nic nie ruszyło, a literatura to się nawet lepiej rozwijała, niż jak mieliście własne państwo. Gdyby nie to, że tak było naprawdę, to nigdy bym w coś takiego nie uwierzył.

    Wiecie co? Szkoda, że - uogólniając - Polacy nie potrafią tak optymistycznie popatrzeć na swoją historię, jak ten młody obywatel Danii. Może przestaliby wtedy tak sobie dogryzać i prowadzić wojny polsko-polskie... Wiem wiem, marzenia ściętej głowy.