Kot niejedno ma imię

    Dwa ostatnie wpisy były bardzo nauczycielskie i rzeczowe, czas zatem na coś lżejszego. Zaserwuję Wam mniej czytania, a w zamian za to dużo oglądania. Mam dla Was dzisiaj foto-post o najwdzięczniejszych stworzeniach świata [poza hipopotamami, rzecz jasna...:)], czyli o kotach.
    Okazje po temu są co najmniej trzy. Primo: obchodzony niedawno światowy Dzień Kota [a co, myśleliście, że zapomniałam? Nic z tego, Jej Wysokość dostała na to konto taki wielki kawał wołowiny, że już nawet nie reagowała na dźwięk otwieranej lodówki przez resztę dnia :)]. Secundo: Wystawa Kotów Rasowych, na którą wraz z Hipkiem załapaliśmy się jakiś czas temu. Tertio: no cóż, dawno już nie prezentowałam Wam żadnego posta dotyczącego Pumiska, prawda? Czas naprawić to rażące niedopatrzenie.
    Uraczę Was więc dziś bez przesadnego gadania garścią zdjęć przeróżnej maści miaukaczy. Niestety będąc na wspomnianej wystawie skupiliśmy się na robieniu zdjęć, ale na to, żeby przy okazji zanotować, jak się która rasa nazywa, to już nie wpadliśmy. Komentarze zatem z konieczności będą mało profesjonalne, ale w końcu chyba nie to się najbardziej liczy.
    Zapraszam wszystkich, którzy podzielają Smoczy zachwyt ilekroć widzą sierściaste-mruczące-miauczące, do podziwiania najnowszych kocich zdjęć.

    Te dwa koty powyżej to chyba norweskie leśne... Gdybym miała się kiedykolwiek zdecydować na kota rasowego, to mój wybór padłby właśnie na takiego [albo na rosyjskiego, których niestety nie było na wystawie]. Wiem wiem, sierść toto ma taką, że można oszaleć, ale co tam...

    Bardzo żałuję, że nie pamiętam, jak się nazywa ten przystojniak - coś na "b" :) Dumny, poważny o brązowo-przydymionej, "podpalanej" barwie. Wyjątkowo stoicko znosił zainteresowanie gawiedzi, najwidoczniej świadomy swojego dostojeństwa.

    Oto ulubieniec Hipopotama - kot brytyjski. Przyznajcie, iście hipnotyzujące spojrzenie.


    A teraz już opuszczamy wystawę i wracamy do świata kotów-dachowców. Pierwszy to nasz znajomy, rezydent w zaprzyjaźnionym zakładzie zegarmistrzowskim. Wielki i wiekowy [czternastoletni!] kocur zwany Profesorem lub Palikotem. Może na tym zdjęciu nie widać aż tak wyraźnie, jak bardzo jest masywny, ale wierzcie mi na słowo, robi wrażenie. Szczególnie, gdy z rozpędu próbuje wskoczyć na sklepową ladę :)

    Na koniec dwa zdjęcia Jej Wysokości, aby nie czuła się poszkodowana. Pierwsze na tle kalendarza z kotem Simone'a [uwielbiam!], a drugie na jednym z najlepszych miejsc do spania, czyli na brzuchu Hipopotama.

    Miau :)