Niedzielny spacer nr 2

    Trzeba z wiosny korzystać, a co. Już niedługo bowiem zrobi się za gorąco, aby Dragonka była chętna na dobrowolne ruszenie się z domu. Ci którzy Smoka znają, doskonale wiedzą, że ulubioną porą roku gadziny jest jesień, ale wczesna wiosna - tzn. taka, która ukrywa jeszcze słońce za chmurami, przez co nie daje ono tak niemiłosiernie w pysk - też nadaje się do niedzielnych spacerów. Biorę więc Hipka pod pachę, Hipek obowiązkowo tacha ze sobą aparat - i wio :)
    Lubicie dmuchawce? Bo ja bardzo. Zdmuchiwanie z nich białego puchu to była jedna z moich ulubionych zabaw w dzieciństwie. Oczywiście najfaniej, kiedy ostrożnie zerwało się całe naręcze dmuchawców, a potem głęboki wdech i... pufff! Cała łąka w bieli. 

    W parku, do którego zwykliśmy chodzić z Hipkiem, oprócz wiewiórek dorwać można różne ptaszyska. Błotny Ssak zawsze jakiegoś upoluje swoim wszędobylskim obiektywem. Ptak jak ptak, dla mnie nic szczególnego, ale muszę przyznać, że tę sroczkę udało mu się dorwać w bardzo efektownym momencie:

    Jako się rzekło, nie jestem jakąś wielką miłośniczką ptaków, ale jest jeden miejski gatunek, który darzę sentymentem - mianowicie wróble. A niestety, ich populację w Polsce wyraźnie ostatnimi czasy przetrzebiło. Kiedy byłam mała, na podwórkach roiło się od wróbli, wszędzie było ich pełno, a teraz jak na lekarstwo. Tym bardziej ucieszył nas następujący widok - wróbel w kąpieli :)

    A wracając z parku przechodziliśmy koło bloku, w którym rezyduje kilka kotów. Wiadomo, że Dragonka ma świra na punkcie miauczących futrzaków. Hipek mawia, że są dwa rodzaje obiektów, które mój wewnętrzny radar wypatrzy z każdej odległości - czyli koty i... cukiernie :) Tym razem nastawiłam się na to pierwsze i kiedy tylko smocze oko ustrzeliło sierściucha, gadzina stanowczo zażądała od Hipka uwiecznienia leniwego, domowego kiciusia obiektywem aparatu. Ech, ci paparazzi...