Zwis męski

    Klasa 2B, ta fajna od Marzenki (których mieliście okazję poznać m.in. w tych oto postach: o Grzesiu, o lekcji z Hammurabiego, o Radku, o odpytywaniu na ocenę), w tym roku musi zrealizować projekt gimnazjalny. O samej idei projektów jeszcze Wam nie pisałam i jest to materiał na osobny post. Dość na razie powiedzieć, że każda klasa gimnazjalna w ciągu 3 lat nauki w szkole musi wspólnie opracować jakiś temat luźno związany z edukacją, w zamyśle rozwijający zainteresowania pozaszkolne delikwentów. Zgodnie z zaleceniem kuratorium projekt przygotowują uczniowie samodzielnie jedynie pod okiem nauczycieli - i może rzeczywiście tak to wygląda w zwyczajnych gimnazjach, jednak w Zoo de facto to belfrowie muszą odwalić 90% pracy i stawać na uszach, by cokolwiek konstruktywnego z tej roboty wyszło.
    Ale nic to. Na sam pomysł projektu edukacyjnego ponarzekam przy innej okazji, a teraz wracam już do właściwego wątku niniejszego posta. Otóż pieczę nad tymi przedsięwzięciami dla poszczególnych klas sprawują w Zoo komisje przedmiotowe, a Komisji Humanistycznej - której w tym roku jestem przewodniczącą - przypadła w udziale właśnie 2B. Wspólnie z koleżankami uczącymi tam przedmiotów humanistycznych (j. polski, j. angielski, historia) wybrałyśmy małpiątkom wdzięczny temat: "Savoir vivre na co dzień". Tjaa, już słyszę te salwy śmiechu... :) W ramach projektu zatem panowie (bo jest to w 100% męska klasa) mają pogadanki na temat zasad dobrego wychowania (z których potem piszą referaty), wyjaśniamy, kto kogo powinien pierwszy powitać, jak należy ładnie stać i siadać, jak się ubrać w zależności od okazji, jak nakrywać do stołu itp. No a Smoczyca wymyśliła, że nauczy ich, jak zawiązać krawat. Oczywiście najpierw rozległy się głosy typu: "A na ch*** to komu? Gdzie ja będę krawat wiązał?!" - ale tu zaczęłam panów przekonywać, że primo nigdy nie wiadomo, co będziesz w życiu robił. Może w banku pracować nie będziesz, ale jeśli na rozprawę sądową czy rozmowę z kuratorem przyjdziesz pod krawatem, to inaczej cię potraktują... A secundo - sztuka wiązania krawata to może być fajny szpan, np. przed dziewczyną czy przyszłym teściem. Na takie dictum towarzystwo skwapliwie przyznało mi rację, a poza tym wizja "luźnej lekcji" polskiego (bo przecież szkolić ich będę na zajęciach - po lekcjach marne szanse, by ktokolwiek mi został...) też wydała im się kusząca. I tak oto umówiliśmy się, że wyznaczonego dnia przyniosą krawaty, a ja spokojnie, powolutku pokażę im, jak się je wiąże.
    Po co w ogóle Dragonka - będąca, czego nie da się ukryć, przedstawicielką płci pięknej - opanowała umiejętność wiązania zwisu męskiego, czyli krawata? Otóż za czasów młodzieńczych nauczył mnie tego Tata, kiedy to na bal półmetkowy w liceum wymyśliłam sobie, że pójdę w garniturze (bo nie chciałam absolutnie, żeby jakakolwiek inna dziewczyna wystąpiła w takiej samej sukience jak moja, o co w małym mieście było wysoce prawdopodobne). Był więc elegancki, jasnoszary garnitur (który nota bene służył mi potem bardzo długo, bo zdawałam w nim pomyślnie prawie wszystkie egzaminy w czasie studiów), do tego biała koszula - no i klasyczny, granatowy, męski krawat. Tym niemniej świadoma faktu, że od momentu kiedy pod kierunkiem Taty nauczyłam się obchodzenia z krawatem minęło już trochę czasu, to poprosiłam Hipka, aby ze mną poćwiczył. Trzeba Wam bowiem wiedzieć, że Błotny Ssak ponad 10 lat pracował na kolei m.in. jako konduktor, siłą rzeczy więc tę umiejętność musi mieć w małym palcu. Okazało się, że rzeczywiście niewiele pamiętałam, ale reedukacja zajęła nam ok. 20 minut. W tym miejscu kłaniam się Hipkowi w pas, bo zdaję sobie sprawę, że najgorsze, co może być, to uczenie czegokolwiek nauczyciela...:)
    A jak poszła lekcja w 2B? Ano generalnie pomyślnie. Co prawda na dziewięć obecnych tego dnia osób mieliśmy tylko 4 krawaty, więc zadanie było lekko utrudnione, bo musieli się uczyć na zmianę. Ale jakoś poszło. Łatwiejszy sposób udało się opanować wszystkim [sic!], a potem chętnych szkoliłam w sposobie trudniejszym, za to bardziej efektownym. No i trzech panów załapało - mogą być z siebie dumni.
    
    Jak zatem zawiązać krawat? Mam dla Szanownych Czytelników szybki kurs. Zaczynamy od wersji "pomarańczowej" - a kiedy ją opanujemy, przechodzimy do "niebieskiej", która oznacza de facto jedynie dwa ruchy więcej. Powodzenia :)