To eat or not to eat? That is the question :)

    Zacznijmy od tego, że wróciłam dziś do Pomarańczowej Jaskini bardzo późno jak na piątek. Po normalnych lekcjach w Zoo musiałam jeszcze jechać do szkoły językowej na zebranie lektorów. Trwało ono do 18, a to drugi koniec miasta... Wszystko sprzysięgało się, żeby Dragonce opóźnić powrót. Najpierw jedyny bezpośredni tramwaj zwiał mi dosłownie sprzed nosa [a następny za 20 minut], więc postanowiłam podjechać pierwszym lepszym do centrum celem złapania tam czegoś odpowiedniego. No i jak na złość akurat ten, w który wsiadłam, zaliczył po drodze awarię... Zadzwoniłam się pożalić Hipkowi, a on wspaniałomyślnie zaoferował się, że po mnie przyjedzie. Szybko mu to w sumie poszło, ale i tak w domu byłam dopiero przed 20.

    Co tu dużo mówić - Dragonka zawitała do Pomarańczowej Jaskini zmęczona i w nie najlepszym humorze. Pokręciła się trochę po "pokoju dziennym" [czyli głównym pomieszczeniu w naszym mieszkaniu], aż wreszcie Hipek nie wytrzymał i zaciągnął gadzinę do kuchni mrucząc, że jak tak dalej pójdzie, to sama nigdy tam nie trafi. Otóż - na lodówce przyczepiona była kartka z życzeniami, bo za kilka dni obchodzę urodziny. No a w lodówce...

TADAAAM!!!

    Hipek żałuje, że nie nagrał mojej reakcji :) Mowę odjęło mi na dobre kilka minut. Mój własny smoczy torcik! Wiecie, zawsze, kiedy jesteśmy na spacerze i przechodzimy koło jakiejś cukierni, to przyklejam nos do szyby i oglądam różne tego typu ciasta na wystawach, zanudzając Hipka uzasadnieniami, który mi się najbardziej podoba. No ale w życiu nie dostałam takiego tortu - i też nie przypuszczałam, że ktoś mi go kiedyś sprezentuje, bo przecież takie ciasta zamawia się z reguły dzieciom...

    Początkowo oczywiście była iście hamletowska konsternacja - jeść albo nie jeść? Oto jest pytanie :) W końcu jednak chwyciliśmy za nóż i rozpoczęliśmy ucztę od głowy. Wiecie, że smakuje równie dobrze, jak wygląda?

    Nim przeszliśmy do konsumpcji, zrobiliśmy Smokowi sesję zdjęciową. Oto wyniki: