Mianowany Smok

    Dziś tak tylko w telegraficznym skrócie. Otóż melduję posłusznie, że

ZDAŁAM

    Przed samym wejściem na egzamin nie obyło się bez podniesienia poziomu adrenalinki. Otóż zdawałyśmy we dwie z inną polonistką z mojej szkoły i ona była pierwsza w kolejności. Przyjechałam dość wcześnie, Monika siedziała już pod drzwiami i wertowała swoje sprawozdanie ze stażu. I tu nastąpiła taka oto wymiana zdań:

JA: Ooo, masz sprawozdanie ze stażu?

MONIKA: No pewnie, a ty nie masz?

JA: A to można mieć?

MONIKA: Nawet trzeba! Wchodzisz z tym na egzamin i odczytujesz.

JA: Chyba żartujesz?! Nie mam sprawozdania, tylko luźne notatki, wszystko będę mówić z głowy...

MONIKA: Poważnie? Nie wiedziałaś, że trzeba mieć sprawozdanie...? Masz jeszcze godzinę, leć po to do domu, może zdążysz...!

    I tak w podobnym tonie. Łooo matko i córko, nie ma to jak się zestresować na godzinę przed wejściem na egzamin. Nastąpił gorączkowy telefon do Hipka, a potem racjonalnie olśnienie, że i tak już pozamiatane, bo nie mam w domu wydrukowanej kopii sprawozdania i jeśli nawet Błotny Ssak dostanie kosmicznego przyspieszenia, to nie zdoła w tak krótkim czasie odszukać potrzebnego dokumentu na dysku, wydrukować i dostarczyć. Nie pozostało mi zatem nic innego, jak wejść na bezczelniaka... :)

    Okazało się rzecz jasna, że Monika niepotrzebnie mnie zestresowała. Nikt o sprawozdanie nie pytał, a moje notatki wystarczyły mi w zupełności. Komisja została zagadana przez Smoczycę na śmierć [co było w planie], czyli robiłam wszystko, by nie dopuścić ich do głosu. Tak się rozgadałam, że po mojej prezentacji zostało naprawdę niewiele czasu na jakiekolwiek pytania, a kątem oka widziałam, że Główna Szefowa uśmiechała się, wyraźnie ubawiona. W efekcie zdałam - cytując przewodniczącą komisji - "z wynikiem celującym", pogratulowano mi i polecono zgłosić się po akt mianowania w piątek. 

    Niooo i tak to. Mam z głowy. Najchętniej poszłabym spać, ale nic z tego - czekają mnie dziś jeszcze zajęcia z Drybkiem :)