Klasyka a'la Muppet

    Od miesiąca mam mały problem, co robić z moją osobistą Muppeciarnią na lekcjach. Jak zapewne pamiętacie, jestem wychowawczynią i jednocześnie polonistką trzeciej klasy gimnazjum. Sęk w tym, że po odbębnieniu przez nich w kwietniu serii egzaminów końcowych prowadzenie normalnych zajęć przestało mieć jakikolwiek sens. Wcale nie dlatego, że przerobiliśmy już cały materiał przewidziany przez podręcznik [choć de facto tak jest] - ale dlatego, że kiedy nad małpiątkami nie wisi już straszak w postaci egzaminu, to bardzo ciężko je zmusić do jakiegokolwiek wysiłku intelektualnego. Do końca roku zostało jednak jeszcze mnóstwo czasu, a polskiego mamy 6 lekcji w tygodniu, zatem coś robić trzeba...
     W kwestii ocen na koniec roku to akurat w tej klasie sytuacje są już raczej jasne i do czerwca niewiele się może zmienić. Te małpki, które mają mieć enkaele - będą je miały [nawet gdyby chodziły do ostatniego dnia czerwca na każdą lekcję], a te, które mają być klasyfikowane, to na pozytywne oceny. Trzy uczennice mają szanse powalczyć o czwórki, ale nie jest to dla nich sprawa najwyższej rangi i podchodzą do niej na zasadzie, że jak się uda to fajnie - a jak nie, to świat się nie zawali. Co tu zatem robić? Nie możemy przez dwa miesiące [bo liczę od końca kwietnia] na zajęciach patrzeć się sobie wzajemnie głęboko w oczy albo wiecznie grać w scrabble. Dragonka więc wymyśla takie zagadnienia, żeby pogodzić dwie sprawy: primo ma mieć to związek z literaturą i/lub nauką o języku, a secundo ma być na tyle fajne, by Muppetom chciało się przychodzić na lekcje. A na szczęście niewątpliwym plusem pracowania w Zoo jest fakt, że nauczyciel prowadzący zajęcia ma w zasadzie wolną rękę i nikt mu się do pracy nie wtrąca.
    Stwierdziłam, że wykorzystam ten czas, aby zapoznać Muppety z kilkoma ciekawymi tekstami, ale jednak ściągniętymi z "górnej półki". Dodatkowym utrudnieniem jest tu fakt, że owo wybrane przeze mnie coś musi mieć dobrą ekranizację. Nie sądzicie chyba, że gdybym w tym momencie poleciła uczniom przeczytanie czegokolwiek, choćby nawet nie wiem jak interesującego, to ktokolwiek by to zrobił? Plan zatem jest taki, że tacham do szkoły laptopa, przez 3-4 lekcje oglądamy, a potem omawiamy i dyskutujemy.
    Na pierwszy ognień pojechałam całkiem z grubej rury, zapodałam im bowiem absolutną klasykę, czyli "Otella". Trzeba Wam wiedzieć, że Dragonka od czasów licealnych ma - cytując małpki - "totalnego pierdolca" na punkcie Shakespeare'a, nic więc dziwnego, że stara się go w szkole przemycić, gdzie się tylko da. Uważam też całkiem serio, że jeśli już chcemy zapoznać nastoletnią młodzież z dorobkiem tego dramaturga, to "Otello" nadaje się do tego o wiele bardziej, niż tradycyjnie wałkowany "Makbet". Dylematy związane z żądzą władzy to jednak dla przeciętnego ucznia abstrakcja, a kwestia chorobliwej zazdrości o partnera jest zdecydowanie bardziej z życia wzięta, więc jest szansa, że ich ta sprawa zaangażuje emocjonalnie. A o to przecież chodzi.
     W kwestii ekranizacji, to mój wybór padł na wersję filmową z 1995 roku w reżyserii Oliwera Parkera, czemu nie ma się chyba co dziwić. Jest mało teatralna, za to barwna, jędrna i "z momentami". Zadanie miałam jak zwykle utrudnione z przyczyn technicznych, bo - co było do przewidzenia - na każdej lekcji miałam trochę inny skład uczniów i w rezultacie tylko dwa Muppety obejrzały całość filmu, a reszta akurat te kawałki, na które się załapały. Pomimo to plan wypalił, czego dowodem jest cisza podczas projekcji [uwierzcie mi, rzecz rzadko w Zoo spotykana...] oraz to, że chciało im się rozmawiać o filmie na przerwach [tak tak, sama słyszałam :)]. Ponadto po wszystkim Młoda Gniewna dopytywała mnie, gdzie można dorwać tego "Otella", bo ona szukała w necie i znalazła tylko jakieś fragmenty na YouTube, a bardzo chciałaby to mieć dla siebie. Odparłam z nieskrywanym bananem na twarzy, że chętnie wypalę jej płytkę z kopią :)

    W ramach omawiania zaczęliśmy od quizu z treści - czyli seria mniej lub bardziej szczegółowych pytań, które uczniowie losowali, a w razie braku odpowiedzi odpowiadał ochotnik. Za pierwsze miejsce nagroda w postaci piątki, za drugie czwórka, a reszta uczestników po plusie za udział. W ten sposób przy okazji wszystkie Muppety mogły zapoznać się z całością, bo pamiętajmy o tym, że większość z nich widziała tylko fragmenty. Potem pogadaliśmy na temat podejścia małpek do tematu wierności, zazdrości i zdrady w związku - oczywiście po to, by podkręcić emocje i by chciało im się dyskutować na temat bohaterów sztuki. Wyszło fajnie, bo sporo pamiętali, a o ocenę samego Otella się nawet pospierali - przy nieskrywanej uciesze Dragonki. Ponieważ szło im tak dobrze, to pomyślałam sobie, że co mi tam, podniosę im intelektualnie poprzeczkę - i na przykładzie sztuki wprowadziłam im już całkiem teoretycznoliterackie pojęcia w rodzaju tragizmu postaci czy ironii tragicznej. Zresztą, ta ostatnia kategoria bardzo im się spodobała. Mówiąc prosto, z ironią tragiczną mamy do czynienia, kiedy wszystko co robimy w celu uniknięcia kłopotów, właśnie nas do nich przybliża. Określam to casusem Kubusia Puchatka, czyli: "Im bardziej Puchatek zaglądał do środka, tym bardziej Prosiaczka tam nie było". Muppety zgodnie stwierdziły, że to zawsze tak jest w ich pokręconym życiu, że im bardziej się starają, tym bardziej gówno z tego wychodzi...

     Jaki z tego morał? Ano pewnie żaden. Pewnie jaram się niepotrzebnie jak Ruski bateryjką. Możecie się śmiać, ale dla mnie - nauczycielki z wyboru, zakochanej w przedmiocie, którego naucza - to wyjątkowe uczucie obserwować, jak:

- Daniel, lat 17, wagarowicz, kombinator, nie umiejący sklecić pisemnie kilku zdań logicznie
- Lechu, lat 17, delikwent z galopującą dysleksją, reagujący na wszelkie niepowodzenia wybuchami złości na poziomie pięcioletniego dziecka
- Michał, lat 17, tępy osiłek, którego podstawowym napojem są energetyki kupowane w Biedronce
- Mariusz, lat 18, miły, ale mocno ograniczony umysłowo chłopak, w dodatku ze sporą wadą wymowy [co mu dodatkowo utrudnia kontakty z ludźmi]
- Sylwia, lat 17, z wyrokiem w zawiasach za groźby karalne z użyciem niebezpiecznego narzędzia
- Patrycja, lat 18, bystra, ale agresywna dziewczyna, mistrzyni manipulowania rodzicami
- Karolina, lat 17, miła, ale bardzo przeciętna panna, z wyjątkowo biernym i olewackim podejściem do świata

    ... dyskutują sobie w najlepsze i w dodatku całkiem sensownie na temat klasycznego, szekspirowskiego dramatu :) Można zastanawiać się, na cholerę im się to konkretnie w życiu przyda? Może na nic - a może fajnie, że mieli okazję zobaczyć coś innego i przejąć się choć na chwilę światem odrobinę bardziej złożonym, niż dylematy bohaterów tak ambitnych programów telewizyjnych, jak "Trudne sprawy" czy "Pamiętniki z wakacji". Bo powiedzmy sobie szczerze - gdzie w życiu będą mieli taką okazję, jeśli nie na polskim u walniętej Smoczycy?
     W następnej kolejności wybrałam "Władcę much" Goldinga. Mam nadzieję, że też im się spodoba. A potem, bo powinno wystarczyć czasu jeszcze na trzecią lekturę, zaserwuję im "Rok 1984" Orwella.