Król nagi, ale oceniony na pięć

    Uprzejmie donoszę, że hetman Żółkiewski został obroniony. I to na dwie piątki - z pracy oraz z rozmowy.
    Szczerze mówiąc, to nie byłam za bardzo zestresowana, bo nie jestem typem osoby panikującej przed każdym egzaminem dla zasady, "bo tak wypada". Wiedziałam, że nie ma możliwości, abym tego nie zdała. Nie przemawia w tym momencie przeze mnie wygórowana duma, tylko czysty pragmatyzm - po prostu zdaję sobie sprawę, na jakiej zasadzie działają płatne studia podyplomowe. Podpisujesz z uczelnią umowę, w której masz zagwarantowane uzyskanie odpowiednich uprawnień [w moim przypadku - do nauczania historii] pod warunkiem spełnienia określonych kryteriów [czyli uczęszczania na zajęcia oraz złożenia pracy] oraz uiszczenia w terminie stosownej opłaty. To ostatnie jest rzecz jasna dla twojej Alma Mater najistotniejsze. W praktyce sprowadza się to do tego, że jesteś klientem, który płaci i wymaga i udawanie - zwłaszcza przed samym sobą - że jest inaczej, zakrawa na hipokryzję.
    Kłamstwem byłoby stwierdzenie, że nie denerwowałam się w ogóle, ale wynikało to raczej z mojego poczucia przyzwoitości oraz świadomości faktu, że praca, którą oddałam, była na poziomie grubo poniżej smoczych możliwości. Zwyczajnie nie lubię odstawiać fuszerki, a w tym przypadku wiem, że właśnie to zrobiłam i nie czułam się z tym najlepiej. Pozostało mi tylko żywić nadzieję, że moja praca nie była najgorszą z tych, przez które musieli przebrnąć promotor z recenzentem - i chyba jednak nie było tak tragicznie, skoro postawili mi piątkę, czego przecież nie musieli robić. Kolejna kwestia, to absolutnie nie chciałam wyjść podczas obrony na niedouczonego debila czy bezczelną studentkę, która słodkim uśmiechem stara się ukryć swoją niewiedzę, świadoma faktu, że i tak ją muszą przepuścić.
    Wyszło średnio na jeża. Dostałam dwa pytania związane z "życiem i twórczością" pana hetmana, z którymi jakoś sobie poradziłam - a kiedy brakowało mi konkretnych wiadomości, to potrafiłam tak pokierować rozmową, bym mogła dalej nawijać o tym, o czym wiem. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że egzaminatorzy zorientowali się, w czym rzecz [w końcu to inteligentni ludzie ze stopniami naukowymi, o których ja mogę jedynie pomarzyć...], ale pozwolili mi podryfować na bezpieczne dla mnie wody.
    W rezultacie mam teraz uprawnienia do nauczania dwóch przedmiotów: języka polskiego oraz historii. Nie mam złudzeń rzecz jasna co do poziomu mojej wiedzy z tego drugiego przedmiotu - nie skończyłam w tym kierunku pięcioletnich studiów magisterskich, więc przede wszystkim jestem polonistką. Nie podjęłabym się na przykład wykładania historii w dobrym liceum w klasie przygotowującej do matury z tego przedmiotu. Ale na poziomie gimnazjum i to jeszcze w Zoo...? Spokojnie mogę poprowadzić każdą lekcję bez szkody dla uczniów. I tak na moim języku polskim zawsze bardzo szeroko omawiam tło historyczne epok literackich. Zawsze byłam zdania, że dobry polonista musi być równocześnie po części historykiem.
    No to jestem. A w dodatku mam nawet na to papier :)

    Poza tym aktualnie walczę z przeziębieniem, które złapałam podczas odwiedzania cmentarzy dolnośląskich. Nie jest źle, dopóki się nie odezwę, bo mój głos przypomina pisk nienaoliwionych drzwi. Jak zwykle wszelkie paskudztwa siadają mi na krtani, czyli tradycyjnie najbardziej nadwyrężonej "części ciała" nauczyciela. Jeszcze nie podjęłam decyzji, czy męczę się z tym samodzielnie, czy zasuwam do lekarza po L4. Obaczym, jak się sprawa rozwinie. W piątek mam wywiadówkę, której absolutnie nie mogę opuścić. Najwyżej będę mówiła romantycznym szeptem do rodziców moich Muppeciątek :)