Stracone pokolenie

    Dziś sobie trochę ponarzekam na wątpliwą jakość polskiej edukacji. Aby jednak nie było nudno i przesadnie moralizatorsko, zrobię to za pomocą dwóch dość jaskrawych przykładów zaczerpniętych z życia.
    Najpierw jednak - jak przystało na porządnie zbudowaną wypowiedź retoryczną - krótkie naświetlenie problemu i przedstawienie smoczego stanowiska. Otóż - jak świetnie wie ta grupa Czytelników, która śledzi moje wypociny regularnie i od dłuższego czasu - jestem zdania, że jakość szkolnictwa w Polsce z roku na rok ma się coraz gorzej, co w prosty sposób przekłada się na to, że mamy już obecnie do czynienia z niedouczonym pokoleniem, które potrafi co najwyżej schematycznie rozwiązywać testy - ale nie samodzielnie myśleć. Ta grupa młodych ludzi dodatkowo po prostu nie umie się uczyć, bo ich mózgi nie są przyzwyczajone do przyswajania wiedzy, więc zapamiętanie przez nich większej partii materiału jest wyczynem ponad siły. Co więcej, wpojono im brak szacunku do wiedzy jako takiej - na zasadzie, że po co się wysilać, skoro wszystko można znaleźć w Wikipedii... W ich przekonaniu tylko frajer zadaje sobie trud pamiętania czegoś, co można łatwo sprawdzić. Problem jednak polega na tym, że aby to coś wyszukać, a potem należycie ocenić, czy znaleziona informacja nie jest bzdurą, też trzeba wiedzę z danego tematu posiadać.
    Wyraźną cezurą pokoleniową [o czym też już chyba kiedyś wspominałam], jest tu wprowadzenie reformy szkolnictwa - czyli zlikwidowanie 8-letniej podstawówki, a wprowadzenie systemu trójkowego: 3 lata nauczania początkowego [zwanego szumnie "zintegrowanym"], 3 lata podstawówki, 3 lata gimnazjum, 3 lata liceum.Ten system objął ludzi urodzonych w 1986 roku. To pierwsze stracone pokolenie JUŻ JEST na rynku pracy i tego faktu JUŻ widać efekty. A przecież będzie jeszcze gorzej...
    W ramach potwierdzenia mojej tezy mam dla Was dwie obiecane na początku ilustracje wzięte z życia. Pierwszą zaczerpnę z książki Jerzego Stuhra "Tak sobie myślę...". Jest to jego pamiętnik z okresu walki z nowotworem [czyli bliska mi tematyka...], ale nie skupia się on w nim wyłącznie na opisie choroby, lecz również komentuje bieżące sprawy polityczne i społeczne. Książkę notabene polecam gorąco każdemu, kto nie ma skrajnie prawicowych poglądów, bo dostało się tam ostro "największej partii opozycyjnej", choć gwoli ścisłości należy podkreślić, że pan Stuhr obozu rządzącego również nie oszczędza. Pamiętnik jest przede wszystkim dobrze i inteligentnie napisany, więc czyta się go z przyjemnością - ja pochłonęłam go w jeden wieczór i poranek, a teraz przyssał się do niego Hipek.
    No ale do meritum. Pozwolę sobie zacytować mały fragment dotyczący kondycji umysłowej współczesnego młodego pokolenia. Pan Stuhr opisuje epizod z egzaminów wstępnych na PWST w Krakowie, w której był przez dłuższy czas rektorem.

JA: Co pani nam powie?
ONA: Monolog Lady Makbet.
JA: Który akt?
ONA: (cisza)
JA: Czytała pani utwór?
ONA: Ja?! Nie! (bez zawstydzenia).
JA: To gdzie pani wynalazła ten tekst?
ONA: W Internecie. Nie trza było czytać w całości. 

     I druga ilustracja, przeczytana jakiś czas temu w wywiadzie z pracownikiem Muzeum Powstania Warszawskiego. Opowiadał on o tym, jak oprowadzał klasę maturalną, przyprowadzoną przez młodziutką nauczycielkę, taką świeżo po studiach [a więc ofiarę "nowej matury"...]. Dzieciaki jak dzieciaki, słuchały chętnie, zadając mądrzejsze lub głupsze pytania - grunt, że wykazywały zainteresowanie tematem. Załamał się jednak, kiedy w pewnym momencie NAUCZYCIELKA całkiem poważnie zwróciła się do niego z takim problemem: "Powiedział pan, że w wyniku klęski powstania warszawskiego Hitler kazał zniszczyć praktycznie całą Warszawę, że te wszystkie budynki w centrum, łącznie z Zamkiem Królewskim, to rekonstrukcja. A co z Pałacem Kultury? Ocalał, czy też go trzeba było odbudować?"


    No właśnie - aby nie było zbyt moralizatorsko, powstrzymam się od dopowiedzenia, dlaczego oba te przykłady sprawiają, że szczęka opada mi do podłogi. Ale może Wy macie ochotę skomentować?