Koci post

    Na weekend wywiało nas do wiejskiej posiadłości Seniorki. Co prawda nie na cały "długi weekend", jako że w piątek jeszcze ciężko pracowałam, usiłując w możliwie przystępny sposób oswoić Jonasa oraz jego nowego kolegę z grupy, Daniela, z końcówkami dopełniacza liczby pojedynczej. Nie śmiejcie się, bo jest to najwredniejszy przypadek w całej polskiej deklinacji, z którym i Polacy mają problemy, a co dopiero mówić o innastrańcach. Niestety dopełniacza używa się bardzo często, więc trzeba go wbijać do głowy obcjokrajowcom już na bardzo wczesnym etapie nauki.
    Ale o tym może innym razem. Dziś krótka relacja z sobotnio-niedzielnego wypadu na łono ogrodowej natury. O niewątpliwie pięknych "okolicznościach przyrody" napisze rzecz jasna Hipek na swoim blogu, okraszając całość stosownymi zdjęciami, zatem zainteresowanych Czytelników tamże odsyłam - zapewniam, będzie na co popatrzeć [a pierwszy wpis z tej serii jest już tutaj]. Ja skupię się na wątku, nazwijmy to, zwierzęcym. Otóż tym razem Jej Wysokość nie została zabrana w podróż i zmuszona była zostać sama w Pomarańczowej Jaskini, oddana pod opiekę sąsiadce, która zaglądała do niej i składała jej "dary przebłagalne" w postaci świeżej wody i suchej karmy :) Trzeba Wam wiedzieć, że Pumisko niestety wyjątkowo nie lubi podróży i potrafi przez bite dwie godziny [bo tyle mniej więcej trwa podróż do posiadłości Seniorki] drzeć się tak, jak by się jej działa najgorsza w świecie krzywda. Byłoby to do zaakceptowania, gdybyśmy posiadali własny środek transportu, ale póki co złotej karocy się nie dorobiliśmy i zmuszeni jesteśmy korzystać z powszechnie dostępnych dyliżansów [czytaj: busów i PKS-ów]. Przewożenie nimi wyjącego w nieboglosy kota jest - delikatnie rzecz ujmując - lekko krępujące, zwłaszcza dla Hipopotama, który po ostatnim koncercie Jej Wysokości kategorycznie stwierdził, że więcej z nią nie jedzie... Pumisko zostało więc zostawione i rzecz jasna śmiertelnie się obraziło, czemu - pomimo widocznej jednocześnie radości z faktu, że nareszcie jesteśmy - dało upust po naszym powrocie. Najpierw Jej Wysokość zemściła się na mnie, pozwalając się głaskać, przytulać i wziąć na ręce, by w najmniej spodziewanym momencie wbić mi kły w dłoń [na szczęście nie za mocno]. Na Hipku wzięła odwet w bardziej subtelny sposób - wiedząc, że za taki numer, jaki uskuteczniła na Smoku, od błotnego ssaka dostałaby piankowym kapciem :) Ale nie byłaby sobą, gdyby jednak czegoś nie wykombinowała. Poczekała, aż Hipek zaprosi ją na kolana, po czym zaczęła z pełną premedytacją ugniatać sobie siedzisko, wystawiając pazury bardziej, niż zwykle... Zresztą, zobaczcie sami :)

    Z pewnych względów jednak dobrze się stało, że Puma nie pojechała z nami. W posiadłości Seniorki bowiem na dobre zadomowiła się wspominana już wielokrotnie kocia rodzinka. Obecnie Mama Kocica przyprowadza ze sobą cztery maluchy, które co prawda są dość płochliwe i nie pozwalają jeszcze do siebie podejść [o głaskaniu nie wspomniawszy], ale myślę, że to tylko kwestia czasu, względnie ilości opróżnionych przez nie miseczek z jedzeniem. Urzędują w ogrodzie cały dzień dokarmiane przez Seniorkę, a także ucząc się pod okiem Mamy Kocicy trudnej sztuki wchodzenia na drzewa oraz polowania na żaby i myszy.
    Na zakończenie kilka zdjęć dokumentujących tę rodzinną sielankę: