Zuza

    Lojalnie uprzedzam wszystkich, którzy czytają tego bloga ze względu na mój - nazwijmy to - "ironiczno-jajcarski" styl pisania. Ten post utrzymany będzie w tonie jak najbardziej serio, więc ci z Was, którzy zaglądają tu nastawieni na rozrywkę przy kawie [podkreślam - nie ma w tym nic złego!], mogą tym razem spokojnie odpuścić sobie lekturę.

    Uczestniczyłam wczoraj w pożegnaniu Zuzanny. Poznałam ją za pośrednictwem Internetu, ale potem miałam możliwość kilkakrotnie rozmawiać z nią osobiście, byłam nawet gościem w jej domu. Kim była? Przede wszystkim dobrą, ciepłą i bardzo mądrą kobietą. W życiu miała zdecydowanie pod górkę, a jej doświadczeniami można by spokojnie obdzielić kilka osób tak, że każda z nich miałaby wystarczająco dużą traumę. Znalazła jednak w sobie w końcu siłę, by pokazać losowi, opatrzności czy cholera wie czemu, że tak się dłużej bawić nie będzie i że to ona będzie decydować, co ma robić i jak żyć. Niestety, kiedy stanęła na nogi i udało jej się pchnąć swój świat na lepsze tory, na drogę zwalił jej się głaz, którego już nie była w stanie ani ominąć, ani przeskoczyć. Rak. Walkę z nim przegrała w czwartek.
    Zapamiętam jej spokojne i mądre oczy. Dystans, z jakim mówiła o swoim niezawinionym cierpieniu. To, że potrafiła słuchać uważnie i nie patrzyła z wyższością na problemy, o których jej opowiadałam - mimo że przy jej doświadczeniach to, co ja przeszłam, to jak porównanie burzy z wiosennym deszczykiem. Jestem też jej wdzięczna, że znalazła dla mnie siłę i pozwoliła odwiedzić się w szpitalu, choć widać było, że bardzo cierpi, a obie wiedziałyśmy, że to spotkanie jest prawdopodobnie naszym ostatnim. Nie zapomnę, jak uśmiechnęła się do mnie, kiedy weszłam do szpitalnej sali i powiedziała ciepłym głosem: "Drago, kochanie, jak ty ślicznie wyglądasz! Cała promieniejesz."
    Powtarzam sobie jak mantrę: Zuza już ma spokój. Już ją nic nie boli. Już nie musi się męczyć. Inne myśli staram się odpędzać, bo jakie w tym momencie ma znaczenie fakt, ile jeszcze mogła i chciała zrobić - albo że ja chciałabym tak zwyczajnie, po ludzku z nią jeszcze porozmawiać?


    Jak wiedzą ci, którzy są ze mną blisko, niestety i dla mnie temat choroby jest boleśnie aktualny. Od dłuższego czasu noszę się z zamiarem napisania na ten temat kilku słów refleksji, choć jak zwykle bez biograficznych szczegółów, bo jak wiecie nie jestem zwolenniczką robienia sobie wiwisekcji za pośrednictwem bloga. Na razie jednak proszę tylko osoby, które mi towarzyszą, by jeszcze trzymały kciuki, żeby wszystko skończyło się pomyślnie. A jak już się skończy i żelazne kleszcze pozwolą Hipopotamowi i mnie trochę odetchnąć, wtedy podzielę się z Wami emocjami, które są moim udziałem już od prawie pół roku.