Siła poezji

    Tym razem będzie dość krótko - znów o motywacji do nauki języka polskiego jako obcego. Pisałam już o tej kwestii bardzo ogólnie na samym początku cyklu postów o obcokrajowcach i wtedy dokonałam ramowego podziału na kategorie. Wiadomo, ludzie lubią syntezy i układanie świata według pewnych schematów, jednak każdą szufladkę wypełniają przecież konkretne ludzkie przypadki.
    Kiedy na pierwszych zajęciach z nową grupą w ramach zapoznania się pytam studentów o powód rozpoczęcia nauki, to słyszę różne historie, które są rzecz jasna mniej lub bardziej zajmujące. Powinnam chyba ogłosić konkurs na najbardziej zaskakującą motywację do nauki polskiego. Co się do tej pory trafiło? Okazuje się, że najczęściej w grę wchodzi "motyw miłosny" - ktoś ma małżonka lub partnera pochodzenia polskiego. Uczyłam już pięcioro takich Niemców [czterech mężczyzn i jedną kobietę] oraz Anglika. Miałam też dwie osoby o polskim pochodzeniu - Kanadyjczyka, syna polskich emigramntów [noszącego w dodatku tak typowo polskie nazwisko, że nie był w stanie go poprawnie wymówić] oraz Szwedkę, o której ostatnio wspominałam [ojciec-Polak, ale umarł, gdy była dzieckiem]. Dieter z kolei to Niemiec robiący interesy w naszym kraju, a więc dla niego znajomość polskiego przekłada się na wymierne, pieniężne korzyści.
    Jak na razie jednak laureatem konkursu zostałby Cheng Chai, młody chłopak z Singapuru, student filologii angielskiej. Otóż zapytany przeze mnie o motywację całkiem serio odparł, że to przez.... Wisławę Szymborską. Trafił na tomik jej wierszy w przekładzie i tak mu się spodobały, że zapragnął przeczytać je w oryginale. Poważnie, nie żartuję.
    Wiecie co? Kiedy wyląduję we wrześniu w Zoo, to powiem o tym Małpkom. "Widzicie? To wy nie chcecie czytać Szymborskiej i jak ją wam przynoszę, to mówicie, że to głupie - a tu facet z Azji tak bardzo lubi jej poezję, że specjalnie dla niej zaczął uczyć się polskiego...".
   Myślicie, że uwierzą? Bo ja śmiem wątpić :)