Spójrz mi głęboko w oczy

     Dziś post prywatny o stanie moich ocząt.

    Jak może niektórzy pamiętają, Smok cierpi na erozję rogówki. Cholerstwo polega z grubsza na tym, że z powierzchni oka odkleja mi się nabłonek i robią się ranki, które trą o powiekę i oczywiście bolą jak k*** mać [wrażenie mniej więcej takie, jak by ktoś wbijał w oko cienki szpikulec]. Zrobiło mi się to po raz pierwszy 1,5 roku temu - po kilku niezbyt przyjemnych perypetiach wylądowałam na na SORze, gdzie sprawę załatano. Potem trafiłam do [niestety] przypadkowej okulistki [choć prywatnie!], która niby przepisała mi jakieś krople, ale w sumie nie powiedziała nic sensownego odnośnie dalszego postępowania z erozją. I tak się bujałam od nawrotu do nawrotu, które miałam regularnie co dwa miesiące bez względu na to, czy stosowałam sumiennie lekarstwo, czy nie. No cóż, wszak pani doktor orzekła, że "jeśli ma nawracać, to będzie nawracało i nic pani na to nie poradzi...", więc cierpliwie znosiłam wyłączanie mnie z życiorysu na ok. 5 dni co 8 tygodni, bo weź tu rób cokolwiek, kiedy oko puchnie, łzawi i niemiłosiernie boli. Wyczytałam też na którymś z portali internetowych, że w Katowicach traktują toto operacyjnie laserem, co jednak przynosi poprawę tylko u części chorych, a reszta cierpi, jak cierpiała. Robiłam więc niezobowiązująco podchody, jak by tu sobie załatwić skierowanie na taki zabieg, a erozja jak była, tak była.

    Do poważniejszego zajęcia się problemem skłoniły mnie w końcu dwie rzeczy. Po pierwsze - rozmowa z moją lekarką rodzinną, do której pobiegłam po L4 przy którymś z nawrotów. Jest ona co prawda internistką, a zatem bynamniej nie specjalistką od chorób oczu, ale to bardzo mądra kobieta, o czym już się wielokrotnie z Hipkiem przekonaliśmy. Pani doktor mianowicie dyplomatycznie stwierdziła, że co prawda nie chce wchodzić w kompetencje okulistki, u której byłam - ale że tej erozji nie można po prostu tak zostawić, bo jeśli mi się te ranki będą robiły aż tak często, to w końcu wyhoduję sobie na powierzchni oka zbliznowacenia, które mi najwzyczajniej w świecie spieprzą wzrok. To już przestało być zabawne, bo oczy są moim narzędziem pracy na równi z głosem.

    Druga sprawa natomiast postawiła mnie do pionu w tempie natychmiastowym. Mianowicie - erozja robiła mi się w lewym oku [według rozpoznania - na skutek urazu mechanicznego], a tu tymczasem kolejny nawrót wystąpił w prawym, teoretycznie zdrowym! No to co do cholery, jakim cudem, skoro to ponoć lewe sobie poharatałam?! Dotarło do mnie, że najwidoczniej poprzednia okulistka g...ucio się znała na erozjach, więc trzeba poszukać innej. I tu pałeczkę przejął Hipek, mistrz szperactwa internetowego. Wyszukał mi [oczywiście - znów prywatnie...] jakąś renomowaną panią doktor, o której rozmaite fora rozpisywały się w samych superlatywach. Umówiło się więc smoka tak szybko, jak to było możliwe i na szczęście jak się okazało tym razem gadzina miała szczęście.

    Zostałam po pierwsze przebadana na wszystkie strony [chyba jeszcze nigdy nikt tak wnikliwie nie oglądał moich oczu za pomocą rozmaitych maszynerii...]. Pani doktor po wysłuchaniu historii mojej choroby i obejrzeniu obu ślepi stwierdziła, że erozja nie jest wcale wynikiem żadnego uszkodzenia mechanicznego, tylko muszę ją mieć genetycznie... bo odkryła u mnie te ranki na OBU gałkach ocznych i - co najlepsze - symetrycznie, dokładnie w tych samych miejscach! Tak się podobno czasem zdarza, a czynników wywołujących erozję jest tak dużo, że nie sposób je wyeliminować, bo musiałabym chyba siedzieć w namiocie tlenowym i się nie ruszać. Jak najbardziej jednak da się coś z tym robić - na początek zaordynowała mi zupełnie inne krople plus maść z nakazem jak najczęstszego stosowania [tzn. po klilka razy dziennie], żeby powierzchnia oka miała poślizg i nie szorowała po powiece. No i kazała zgłosić się na kontrolę za kilka miesięcy celem ocenienia, czy to przynosi efekty, czy zaczynamy się bawić z soczewkami kontaktowymi wygładzającymi nabłonek.

    Jaki efekt? Ano taki, że w zeszłym tygodniu znów przerabiałam erozję - z tą różnicą, że od poprzedniej minęło pół roku [a nie dwa miesiące], trwała dwa dni [zamiast pięciu] i bolała znacznie mniej. Polazłam na wizytę do pani doktor, która zapisała mi doraźnie lekarstwa na przyspieszenie gojenia, ale stwierdziła jednocześnie, że leczenie jest na dobrej drodze, więc mam stosować dalej tę samą maść i krople tak często, jak się da. Powinno być lepiej - póki co udało się wydłużyć czas między nawrotami trzykrotnie, a jeśli tak dalej pójdzie, to uda się osiągnąć efekt, że będę miała erozję raz w roku albo i rzadziej. A tak to już można normalnie żyć.

    Nio - i tak się sprawy mają. Jest dobrze, a ma być lepiej. Swoją drogą - popatrzcie, jak dużo zależy od wyboru kompetentnego lekarza. Tylko skąd niby laik ma wiedzieć od razu, czy go dobrze leczą, czy nie?