Smoczek

    Przyfrunął z Wrocławia. Jego historia jest taka, że pomieszkiwał kątem u przydrożnego [czy raczej - przybazarowego...?] handlarza obrazkami. Było mu zimno i mokro, a na dodatek czuł się na straganie dość nieswojo, jako że sprzedawca oprócz niego posiadał na stanie wyłącznie malunki przedstawiające koty. I o ile zasadniczo jak wiadomo są to urocze zwierzątka, tak jakoś tym razem nie bardzo potrafiły zdobyć się na tolerancję wobec zielonego towarzysza. Dokuczały mu, że nie potrafi mruczeć i wyszydzały jego nienaganne maniery.
    Na szczęście Smoczek został wypatrzony przez Mag wspomaganą dzielnie przez Miłkę - choć mało by brakowało, a przeoczyłyby go między czeredą dumnych miaukaczy. Siedział wciśnięty nieśmiało między kocie ogony nastroszone niczym szczotki do mycia butelek i na dobrą sprawę stracił już nadzieję, że ktokolwiek zwróci na niego uwagę. Kiedy jednak Mag w końcu go zobaczyła, to aż oczy jej się zaiskrzyły i wiedziała, że musi zabrać Smoczka z tego nieprzyjaznego otoczenia. Chwilkę potargowała się z handlarzem, nie dając po sobie poznać, jak bardzo jej na zielonym potworku zależy - i po chwili mogła już wyciągnąć do niego swoje opiekuńcze ramiona. "Chodź, biedny Smoczku. - powiedziała. - Trafisz do miejsca, gdzie na pewno będzie ci dobrze. Będziesz wśród swoich."
    Smoczek został zapakowany, oklejony znaczkami i wysłany w daleką podróż razem z zapasem lawendowych ciasteczek [aby nie zgłodniał po drodze]. Następnego dnia dotarł do Pomarańczowej Jaskini, gdzie od razu poczuł się jak w domu. A Hipopotam z całą mocą stwierdził, że pod wieloma względami przypomina Dragonellę - bo też jest taki dobrze wychowany i grzeczny. Zresztą, zobaczcie sami:

    Pozostał jeszcze tylko jeden problem - Smoczek nie ma imienia. Może Ty mi coś podpowiesz, Drogi Czytelniku?