Mieszane uczucia

    Jest taki stary dowcip z bardzo długą brodą:

- Co to znaczy mieć "mieszane uczucia"?
- To jest wtedy, kiedy widzisz teściową spadającą w przepaść twoim nowiutkim samochodem...

    Tjaaa... To skoro rozpoczęłam sucharem godnym samego Strasburgera, to teraz mogę przejść do meritum. A tematem dzisiejszej lekcji będą gimnazja, a dokładnie kwestia ich likwidacji. Jeszcze dobrze nowa partia rządząca nie rozgościła się w Sejmie, a już głośno padają z jej strony zapewnienia, że odwrócą reformę sprzed 16 lat i to jak najszybciej, a najlepiej już od nowego roku szkolnego. Trzeba im oddać Sprawiedliwość [i Prawo, a jakże...], że taki postulat znajdował się w ich programie wyborczym, choć nie był jakoś przesadnie eksponowany, pewnie z obawy zrażenia do siebie nauczycieli w tak newralgicznym czasie. Tym niemniej każdy kto chciał, przeczytać mógł - podobnie jak z osławionym, nieszczęsnym projektem konstytucji, który spokojnie sobie wisiał na stronie PiS, dopóki Platformersi nie zwrócili uwagi, co tam powypisywano, a wtedy nagle dziwnym trafem został zastąpiony słynną stroną Error 404. Ale dość dygresji. Gimnazja mają być zlikwidowane w tempie natychmiastowym tak gwałtownie, że tegoroczni uczniowie szóstych klas mieliby od września pójść nie do nowej szkoły, a do siódmej klasy w ramach kontynuacji podstawówki. Licea automatycznie zostałyby wydłużone o rok.
    Nim wyjaśnię, na czym polegają moje mieszane uczucia w tym względzie, chciałabym wskazać na absurdalność takiego trybu załatwienia sprawy. Przeprowadzania reformy edukacji absolutnie nie można załatwiać na drodze rewolucji - a tym będzie wywrócenie systemu z dnia na dzień. Jeśli wszystko ma się odbyć bez szkody dla uczniów i bez obniżenia [i tak już niskiego...] poziomu nauczania, to po pierwsze trzeba wszystko porządnie przemyśleć, poukładać, napisać nową podstawę programową, na jej bazie programy nauczania, wreszcie podręczniki dostosowane do nowego podziału na ośmioletnią podstawówkę i czteroletnie liceum. Tego po prostu nie da się zrobić DOBRZE w przeciągu jednego roku - bo owszem, w ogóle to się da, ale po łepkach i na odwal się, a przecież nie o to chodzi. Po drugie - nie można kazać dzieciakom, które już idą dzisiejszym systemem, by nagle zaczęły naukę w nowym. Jeśli już, to trzeba gimnazja i trzyletnie licea stopniowo wygaszać, a nowym trybem objąć te roczniki, które dopiero od września pójdą do szkoły po raz pierwszy. Tak byłoby logicznie i bezpiecznie dla dzieciaków - ale najwidoczniej spece od edukacji nowej partii rządzącej kompletnie tego nie rozumieją.

    No dobrze, a co z moimi mieszanymi uczuciami? W tej kwestii mam wewnętrzny konflikt między ideałami wychowania i edukacji, w które wierzę - a stroną czysto pragmatyczną. Jak wiedzą ci spośród moich Czytelników, którzy czytają niniejszego bloga regularnie i od dłuższego czasu, zawsze krytykowałam obecny system oświaty [a zwłaszcza matury i kształt testowych egzaminów, ale z tym mniejsza]. Generalnie jestem zdania, że podział na ośmioletnią podstawówkę i czteroletnie liceum był zdrowszy i bardziej efektywny, bo zapewniał młodym ludziom większą stabilizację emocjonalną w okresie dojrzewania. "Za moich czasów" [bo sama byłam kszatałcona w starym systemie] fundowano nam tylko jedną gwałtowną zmianę przy przejściu ze szkoły do szkoły, gdy tymczasem obecnie dzieciaki muszą poradzić sobie z dwiema. Co więcej, poszatkowanie wszystkiego na "trójki" [3 lata nauczania początkowego, 3 lata podstawówki, 3 lata gimnazjum i 3 lata liceum] kompletnie wybija z rytmu, osłabia zawiązywane więzi społeczne, sprawia, że co i rusz każe się młodemu człowiekowi zaczynać wszystko od początku, a to na pewno nie ma dobrego wpływu na jego rozwój emocjonalny i poczucie bezpieczeństwa. Jeśli ma pecha, to co trzy lata musi zmieniać kolegów i nauczycieli - weź tu nie zgłupiej...
    A gdzie pragmatyzm? Ano na moim osobistym podwórku. Jeśli bowiem zlikwidują gimnazja, to takie szkoły jak Zoo przestają mieć rację bytu. W starym systemie tępawą lub sprawiającą problemy młodzież albo trzymano w podstawówce do 18 roku życia, albo delikwentów wypychano do jakiejkolwiek podrzędnej zawodówki lub pod skrzydła OHP. Nie było osobnych szkół - gimnazjów uzawodowionych - w których można by przechować takie dzieciaki, które nie mieszczą się w klasycznym systemie. Inna sprawa, że z tego co pamiętam nie obowiązywał nakaz nauki do osiągnięcia pełnoletności, więc nikogo nie interesowało, co się ze sprawiającym problemy młodym człowiekiem stanie, kiedy się go w wieku 15-16 lat po ośmiu latach nauki wypchnie ze szkoły. Jak miał trochę rozumu, to się jeszcze czegoś uczył, a jak nie, to nikt go nie zmuszał. Przypuszczam zatem, że jeśli PiSowi zależy na cofnięciu reformy, to będą musieli znieść również obowiązek szkolny do pełnoletności - no chyba, ze ich spece także tego nie wzięli pod uwagę, co wcale by mnie nie zdziwiło.
    Reasumując mój wywód - jeśli znikną gimnazja, to ja ląduję po raz pierwszy w życiu na bezrobociu, podobnie jak jakieś 100 tysięcy innych nauczycieli gimnazjów. Nie czarujmy się, że wszyscy znajdziemy zajęcie w powiększonych o dwie klasy podstawówkach i o jedną klasę liceach. Dyrektorom tych placówek sto razy bardziej opłaci się dołożyć godzin swoim pracownikom, niż zatrudnić osoby z zewnątrz. Będą to na pewno robili tylko w ostateczności, jeśli tych dodatkowych godzin rzeczywiście zostanie aż tyle, że nawet stara kadra nie wyrobi po półtora etatu. Czyli może tak z 1/4 nauczycieli z byłych gimnazjów dostanie jakieś ochłapy - a reszta...?
    Zacznie się gorączkowe szukanie i kombinowanie. Super, świetnie - zważywszy na to, że za rok to ja będę młodą matką po urlopie macierzyńskim. No który rozsądny dyrektor zatrudni taką nieznaną mu bliżej nauczycielkę, jeśli jeszcze usłyszy, że ma roczne dziecko w domu? Przecież to potencjalne kłopoty - bo choroby, zwolnienia, kiepska mobilność po lekcjach [np. nie ma mowy, bym pojechała z uczniami na kilkudniową wycieczkę czy zieloną szkołę, dopóki Mysza nie podrośnie]. 
   
    No i tak to, moim mili. Byłam nota bene ostatnio w Zoo pochwalić się córą. Nie muszę chyba mówić, że atmosfera w szkole jest taka, jak na polu minowym i wszyscy robią w gacie. Trudno się chyba dziwić...