Świat jest mały

    Dragonka odgrażała się od dłuższego czasu, że wreszcie weźmie się porządnie za naukę rosyjskiego. W moim przypadku lekcje z samodzielnym programem multimedialnym nie zdają egzaminu - choć aby być całkiem sprawiedliwą, to dużo w tym i mojej winy, bo ciężko mi sobie samej narzucić reżim i pilnować, by nauka była regularna. Jak może pamiętacie zakładałam, że odświeżę język poprzez zajęcia z zaprzyjaźnioną Ukrainką w systemie tandemowym, czyli ja jej polski, a ona mi rosyjski. To też jednak nie wypaliło, bo moja uczennica - z całym szacunkiem i sympatią dla niej, bo to naprawdę fajna, inteligentna i wykształcona kobieta - nie jest profesjonalną nauczycielką i niestety nie potrafi uczyć... Owszem, mogę ją poprosić, by sprawdziła mi ćwiczenia, słuchała, jak kaleczę język w trakcie czytania czy po prostu mówiła do mnie - ale na moim poziomie rosyjskiego potrzebuję jednak kogoś, kto wyjaśni mi pewne rzeczy fachowo od środka. Postanowiłam zatem zapisać się na regularne lekcje.
    Zapyta ktoś - a na cholerę ci to potrzebne? Hmm... Po pierwsze: to po prostu mam ochotę :) Po drugie: dawno się niczego nie uczyłam [w końcu od ukończenia studiów podyplomowych minął rok], a mój mózg już tak ma, że jeśli go co jakiś czas porządnie nie nakarmię, to zaczyna się buntować. Mówię całkiem poważnie - lubię się uczyć i jeśli długo nie mam możliwości poznawania czegoś nowego, to zaczyna mi tego naprawdę bardzo brakować i do głowy przychodzą mi różne głupie myśli. No a po trzecie - bo w końcu przydałby się na wskroś pragmatycznemu Smokowi jakiś racjonalny powód - rozpoczynam w tym roku staż na nauczyciela dyplomowanego. Trzeba tam spełnić różne wymogi, a jednym z nich [choć opcjonalnym] jest opanowanie języka obcego na poziomie zaawansowanym. No to w trzy lata powinnam się wyrobić... :)
    Decyzja zapadła, pozostało mi zatem znalezienie nauczyciela. Lekcje indywidualne odpadają niestety ze względów finansowych, a zatem musi to być szkoła językowa. Tutaj też musi być spełnionych kilka warunków: w miarę niedrogo [no niestety...], w dogodnej lokalizacji i w odpowiednio dopasowanych do mojego grafiku godzinach [żebym mogła pogodzić naukę z pracą przemieszczając się po mieście bez samochodu, skazana wyłącznie na komunikację zbiorową]. Trzeci warunek - szukałam w miarę możliwości szkoły specjalizującej się TYLKO w nauczaniu rosyjskiego, a nie językowej spółdzielni, kształcącej we wszystkich możliwych językach świata. Może moje wymagania wydają się zbyt wygórowane, ale wyobraźcie sobie, że znalazłam takie miejsce. Pojechałam więc tam w zeszły czwartek zobaczyć wszystko na włane oczy i zapłacić pierwszą ratę za zajęcia, o ile mi się spodoba.
    "Szkoła" jest naprawdę kameralna, bo mieści się w jednym, dużym pokoju, a lekcje na wszystkich poziomach prowadzi szefowa-nauczycielka [gwoli ścisłości - Rosjanka z wykształceniem filologicznym]. Zrobiła na mnie bardzo pozytywne wrażenie, ale nie to było najlepsze. Otóż od słowa do słowa okazało się... że to przyjaciółka Jekateriny, czyli Rosjanki, którą uczyłam w lipcu na indywidualnych zajęciach :) Nota bene - moja przyszła nauczycielka sama Katię "wykopała" do naszej szkoły językowej, bo chodziła do niej 10 lat temu, kiedy przyjechała do Polski i musiała nauczyć się języka. I faktycznie podobno Katia była bardzo zadowolona z zajęć ze mną, bardzo mnie chwaliła i jak najbardziej zamierza wrócić na jesieni.
    Ano zobaczymy. Lekcje rosyjskiego zaczynam od połowy października od poziomu A2. Ergo - mam miesiąc na to, by przestać sylabizować, kiedy czytam bukwy. Przede mną i "moją" Ukrainką bardzo poważne zadanie :)