Tatuś, że skrzydła opadają

    Jako wychowawca mam raczej pozytywne doświadczenia, jeśli chodzi o współpracę z rodzicami moich podopiecznych. Było tak nawet w mojej poprzedniej szkole, czyli w liceum - a trzeba podkreślić, że pierwszą klasę na wychowawstwo dostałam już od razu, na stażu, a więc będąc kompletnie nieopierzoną i niedoświadczoną nauczycielką z pachnącym jeszcze nowością dyplomem magisterskim. Trafiła mi się zmanierowana zgraja nastolatków, z którymi sporo się naużerałam, nim udało się ich jako tako postawić do pionu. Co najzabawniejsze, w konflikcie z nimi rodzice zainteresowanych stali po MOJEJ stronie wbrew swoim własnym dzieciom, co jest chyba najlepszym dowodem na to, że to gówniarze przeginali, a nie ja :)
    W Zoo rzecz jasna mamy do czynienia ze specyficzną grupą rodziców. Nie ma co niestety ukrywać, że 2/3 z nich w ogóle nie interesuje się edukacją swojej pociechy. Tym bardziej zatem zależy mi na utrzymaniu dobrych kontaktów z tymi, którzy jednak do szkoły przychodzą i przynajmniej starają się ze mną współpracować. Staram się więc być cierpliwa i otwarta, wysłuchuję ich narzekań, kiedy muszą się wygadać, gryzę się w język, by nie oceniać i nie krytykować. Co dobrego przyniesie, że przejadę się po takiej zagubionej mamusi, nawet kiedy widzę wyraźnie, że kobita postępuje idiotycznie? Jeśli potrząsnę nią zbyt mocno, to uzna, że ma w wychowawcy swojego dziecka wroga - i przestanie się ze mną kontaktować. Rozmowa z rodzicami wymaga zatem panowania nad sobą oraz dużych umiejętności dyplomatycznych.
    Są jednak takie momenty, kiedy Smokowi wszystko opada -  nie tylko skrzydła - a bluzgi same cisną się na pysk. Mam w Muppeciarni dość sympatyczną Patrycję, która trafiła do Zoo cztery lata temu z powodu wagarowania oraz niekontrolowania wybuchów złości [co zdarza się jej do dziś]. Pierwszą klasę gimnazjum jeszcze powtarzała, a potem wylądowała u mnie, zaklimatyzowała się w nowym zespole i od tej pory nie ma większych problemów z nauką. Niedawno jednak skończyła 18 lat i od tego czasu zaczęło jej lekko odbijać, czego przejawem niestety są coraz dłuższe nieobecności. Przeprowadziłam z nią kilka rozmów na tę okoliczność, w których Patrycja obiecywała, że "no dobra, teraz to już będzie chodziła do szkoły" - ale jak wiadomo, obiecanki-cacanki. Kiedy zatem dziś znowu pojawiła się tylko na dwóch środkowych lekcjach, a potem się zawinęła, postanowiłam zaalarmować rodziców. Wiem z doświadczenia,  że jej matka jest osobą dość zajętą i rzadko odbiera telefon w godzinach południowych, wykręciłam zatem numer do tatusia. Oto przebieg rozmowy:
    -Dzień dobry, z tej strony Smoczyca Dragonella [tu oczywiście padło moje nazwisko :)],wychowawczyni Patrycji. Rozmawiam z tatą Patrycji? Dzwonię do pana, ponieważ niepokoją mnie jej nieobecności.
    - Taaak? [zdziwiony głos tatusia]
    - Od początku stycznia pojawia się w szkole coraz rzadziej, a w lutym to już w ogóle było tragicznie. To są i całe dni nieobecne [tu wyliczyłam kilka dat], ale także córka zaczyna wybierać sobie godziny, czyli np. pojawi się na jednej czy dwóch lekcjach, a potem sobie idzie. Martwię się, że jeśli tak dalej pójdzie, to nałapie enkaeli, a przecież oceny ma całkiem dobre i szkoda by było, żeby przez wagary nie skończyła szkoły.
    Tu nastąpiła chwila milczenia, po czym tatuś westchnął i powiedział:
    - Wie pani, a czy mógłbym się z panią umówić na rozmowę w szkole w któryś dzień? Tak by chyba było najlepiej.
    - Ależ oczywiście, to bardzo dobry pomysł. - odparłam uradowana, że trafiłam na tak rozsądnego rodzica. Mój entuzjazm został jednak brutalnie zgaszony następnym zdaniem:
    - Tylko wie pani, czy może mi pani podać adres szkoły? Jaka to jest ulica? Bo ja nie wiem, a córka mi nie chce powiedzieć...

    MACIE POJĘCIE? Patrycja jest podopieczną Zoo od czterech lat, a ojciec nie wie, gdzie jest szkoła! I to z jakiego powodu? Bo dziecko go terroryzuje i nie chce mu podać adresu! To przepraszam, co to ma być - ojciec, czy pipa grochowa?!
    Pomijam rzecz jasna oczywisty fakt, że w dobie Internetu coś takiego, jak adres edukacyjnej placówki publicznej, można ustalić w dwie sekundy, zadając odpowiednie pytanie wujkowi Google...
    Do znudzenia pytam: jak te dzieciaki mają wyrosnąć na ludzi z takimi rodzicami...?