Hammurabi wiecznie żywy

    Grześ z 1B, czyli Smrodek, po ostatnich numerach się jednak lekko uspokoił. Co prawda w tym półroczu nie na wiele mu się to już przyda, bo zdążył sobie wystarczająco nagrabić, by jego wychowawczyni Marzenka wystawiła mu na ocenę naganną z zachowania - czyli najniższą możliwą. To się na pewno sądowi nie spodoba, ale cóż zrobić...
    Faktem jest jednak, że chłopak od jakiegoś tygodnia wszedł w - jak ja to nazywam - fazę rozczulającą, czyli jest biednym, małym, potulnym Grzesiem, który klei się do dorosłych, niczym Dragonka do wystawy cukierni :) Jest miły, grzeczny, nosi wszystkie zeszyty, zgłasza się i notuje. Całokształtu dopełnia jego nowy image - paraduje po szkole w schludnej koszuli z kołnierzykiem, starannie zapiętej pod szyję i wpuszczonej w spodnie. Wygląda w niej jak wzorowy, piątkowy uczeń. Kiedy pochwaliłam go za strój na lekcji - "Grzesiu, jak ci ładnie w tej koszuli! Bardzo ci do twarzy, wyglądasz jak prawdziwy facet!" - to bąknął, że dostał takie trzy na Mikołaja, ale był wyraźnie zadowolony. A na przerwie podleciał do Marzenki z prośbą, by mu pozapinała guziki przy mankietach, co jego wychowawczynię totalnie rozczuliło. Nota bene, faktycznie musiał go odwiedzić Mikołaj [a może rodzina dostała paczkę z MOPS-u?], bo widziałam dziś, jak oprócz zeszytów wyjął na ławkę nowiutki piórnik z wyposażeniem. Wiecie, taki, jakie kupuje się pierwszoklasistom - czyli z kredkami, mazakami, kolorową gumką do ścierania i linijką. Grześ niby udaje, że to nic takiego, ale widać, że piórnik sprawia mu olbrzymią radochę. Notowanie w zeszycie zajmuje mu dwa razy więcej czasu, bo przecież musi wszystko ładnie wykaligrafować nowym piórem kulkowym, temat podkreślić na kolorowo, a tabelka w zeszycie nie może być już zrobiona od ręki, skoro ma się do dyspozycji nowiutką linijkę... No cóż, mam małą próbkę tego, jak się pracuje w podstawówce :)

    Skoro jesteśmy przy klasie 1B, to udało mi się dziś przeprowadzić u nich całkiem fajną lekcję. Jest to w dużej mierze zasługa tematu, omawialiśmy bowiem fragmenty Kodeksu Hammurabiego [mamy aktualnie blok tematyczny poświęcony różnym tekstom prawodawczym] - zagadnienie ciekawe samo w sobie. Chłopcy dostali Karty Pracy, na których były wypisane różne "casusy prawne" [czyli opisy przewinień], a ich zadaniem było uzupełnić, jaką karę przewidywał Hammurabi za dane przestępstwo. Lekcja im się wyraźnie podobała, a poznaję to po tym, że zadawali mnóstwo pytań związanych z tematem i widać było, że naprawdę chcą zrozumieć, o co chodzi.

JA: [cytując fragment tekstu] Jeśli obywatel wybił oko obywatela, należy wybić jego oko...
PATRYK: Czyli na przykład gdybym się z Panią pobił i Pani złamał rękę, a Pani by mi wybiła ząb, to sąd mnie by złamał rękę, a Pani wybił zęba?
JA: Gdybyśmy żyli w Babilonie - to prawdopodobnie tak by właśnie było. [bo już nie wdawałam się w szczegóły, że jako kobieta nie byłabym uznana za pełnoprawną obywatelkę...]

JA: Jeśli udowodniono komuś kradzież, to musiał zapłacić 30-krotną wartość przedmiotu. Czyli dajmy na to, że ukradłabym Wojtkowi jego zeszyt do polskiego. Zeszyt kosztował złotówkę, więc musiałabym oddać 30 złotych.
WOJTEK: [podsuwając mi ochoczo zeszyt] A to niech se pani bierze...

JA: Jeśli obywatel wybił oko niewolnika obywatela, to zapłaci połowę ceny jego kupna...
MARIUSZ: To nie wybiją mu tak samo oka?
JA: Niewolnicy byli traktowani tak, jak sprzęty domowe.
MARIUSZ: [dalej nie rozumiejąc] Czyli co...?
JA: Wyobraź sobie, że przyszedł do ciebie kolega i zepsuł ci toster. Sąd nie wybije mu za to oka, ale każe zwrócić za naprawę. Miałeś dobry toster - a teraz jest popsuty i przypala grzanki. Tak samo myśleli w Babilonie: miałem sprawnego niewolnika, a teraz nie widzi na jedno oko i przez to gorzej pracuje.

JA: Jeśli syn uderzył ojca, utną mu jego rękę.
GRZEŚ: A co, jeśli to ojciec uderzył syna?
JA: No niestety, ojcu było wolno. Dziećmi się wtedy nikt nie przejmował.
GRZEŚ: Eee... To poje*** to prawo...


   I trudno się ze Smrodkiem nie zgodzić...