Klasyka mniej klasyczna

    Zaczynam omawianie z trzecimi klasami "Balladyny" Słowackiego. Prywatnie bardzo lubię ten utwór - mam do niego sentyment jeszcze z własnej podstawówki. Nasza polonistka [zresztą, jeden z kilku Mistrzów, których spotkałam na swojej drodze edukacyjnej- to ona zaraziła mnie miłością do języka i gdyby nie ona, pewnie skończyłabym jako psycholog] przy omawianiu tej lektury podzieliła klasę na zespoły i poleciła przygotować każdej grupie inscenizację fragmentu sztuki rozgrywającego się w chacie Wdowy. Moja grupa była "z tych ambitnych", więc dodatkowo zagraliśmy też zamordowanie Aliny. Balladynę grałam ja [z moim wrednym charakterem - jakże by inaczej :)], natomiast Aliną była koleżanka z klasy, za którą delikatnie mówiąc nie przepadałam. Jak możecie się domyślić, cała scena morderstwa wyszła bardzo realistycznie...
    Rzecz jasna w Zoo do głowy by mi nie przyszło zadać uczniom fragment sztuki do nauczenia się na pamięć, a potem do odegrania przed klasą [popatrzyliby na mnie, jak Łukaszenka, którego poprosiliby o dobrowolne oddanie władzy]. Tym niemniej postaram się zrobić co w mojej mocy, aby Małpki zainteresować lekturą, a część może nawet skłonić do jej przeczytania. Notabene znów miałam ubaw, kiedy zeszłam przed zajęciami do biblioteki wypożyczyć kilka egzemplarzy książki [żeby było choć po jednej na ławkę]. Bibliotekarka widząc mnie stwierdziła: "Właśnie w piątek kilkoro uczniów poprosiło o "Balladynę", tak właśnie pomyślałam, że na pewno pani zadała im to do przeczytania...".
    Jak poszła pierwsza lekcja z tego tematu w 3A? Rutyna - sprawdzian z treści zrobiłam, trochę jedynek nawstawiałam, choć i pozytywne oceny się trafiły [jedno dziewczę przeczytało lekturę i chyba zdążyło ją streścić kilku kolegom na przerwie]. Potem - w ramach przybliżania treści - kartkowaliśmy sztukę i zapisywaliśmy plan wydarzeń, a ja przy okazji opowiadałam barwnym językiem, "o co kaman". Streszczając fabułę jakiegoś utworu zawsze dostosowuję język do słuchaczy, a zatem w Zoo nigdy nie posługuję się językiem ściśle literackim, tylko bardzo potocznym, ocierającym się - jeśli uznam to za konieczne - o wulgarny. Jak to wygląda? Macie tu próbkę "stylu smoczego" dla przykładu:
  
   - Kirkor przyszedł do Pustelnika, by poradzić się w sprawie wyboru żony. Tamten stwierdził, żeby nie robił z siebie idioty i przypadkiem nie żenił się z księżniczką, bo toto głupie, zmanierowane, cały dzień maluje paznokcie i do niczego się nie nadaje - więc najlepiej zrobi, jak sobie weźmie prostą, wiejską dziołchę. Taką, co to ugotować i posprzątać umie i będzie się w niego gapiła jak w obrazek...

    - Duszki na polecenie Goplany miały tak zrobić, by Kirkor koniecznie zatrzymał się w chacie Wdowy. Dziś to by pewnie jadąc swoim "merolem" złapał gumę, ale że wtedy samochodów nie było, to mu koło w powozie się uszkodziło i musiał je naprawić.

    - Balladyna zakatrupiła siostrę nożem, podpierniczyła dzbanek z malinami i pobiegła do chaty. Matce powiedziała, że Alina się puściła z jakimś parobkiem, ma Kirkora tam, gdzie słoneczko nie dochodzi i już do domu nie wróci.

    I dalej w tym guście. Może to i niepedagogiczne i pewnie gdyby mnie słyszeli moi profesorowie od literatury czy metodyki nauczania, to by mnie odsądzili od czci o wiary - ale jestem pewna, że nigdy nie uczyli w takiej szkole, jak ta. Ten język do Małpiątek trafia, wywołuje emocje i zapada w pamięć. Efekt się liczy.
    Przy okazji w jednej kwestii pomocny okazał się Karolek [czyli ojciec dziecka Emilii z mojej klasy]. Opowiadam, że Balladyna bardzo wstydziła się swojego chłopskiego pochodzenia, "naściemniała" więc na zamku, że Wdowa to nie jest jej matka, tylko mamka. Rzecz jasna padło pytanie, kto to jest "mamka".
    - W dawnych czasach bogate kobiety, a już na pewno takie z dobrych domów, nie karmiły same dzieci, tylko wynajmowały do tego baby ze wsi, które nazywano właśnie mamkami. - wyjaśniłam.
    - A czemu nie karmiły swoich dzieci?
    - Po pierwsze nie chciały sobie psuć wyglądu piersi, a po drugie to średnia przyjemność, jak dziecko cię wyssie albo pogryzie...
    - To karmienie piersią boli?! - autentycznie zdziwił się Rafał.
    Tutaj włączył się Karolek, świeżo upieczony tatuś, a więc osoba będąca jak najbardziej na bieżąco:
    - A coś ty myślał? Człowieku, wiesz jak mały pogryzł Emilkę? No masakra, całe sutki ma w strupach. Wampir jakiś kurde.
    - O ja pier***, nie wiedziałem...
    I dalej wykład z fizjologii karmienia piersią w podobnym guście. A Dragonka stoi i się uśmiecha. A co, niech posłucha jeden z drugim, co to znaczy zajmować się dzieckiem na co dzień. Nie ma to jak lekcja biologii w samym środku języka polskiego :)