Matka na cenzurowanym

    Post rozpocznę od obrazka, na który natrafiłam w sieci:

    O podobnej kwestii - czyli zainteresowania całego świata i okolic faktem, że jesteś świeżoupieczoną mamą - traktował już ten wcześniejszy post. Wtedy było o doradzaniu, dziś raczej o komentowaniu i wszędobylskich pytaniach, czasami również tych badzo intymnych. Tak, jak by sam fakt zostania matką obligował nagle całe społeczeństwo do sprawowania kontroli i obserwowania, jak też sobie dalesz radę.

    Wiem - również z rozmów z innymi matkami - że takie podejście może niesamowicie wkurzać. Kobieta ma poczucie, że to całe zainteresowanie i pytania na każdym kroku są próbą nadzorowania jej i braku wiary w to, że faktycznie jest w stanie poradzić sobie jako matka. Wtedy rzeczywiście na usta aż cisną się takie odpowiedzi, jak z powyższej ściągi :) Choć zależy to pewnie od kilku kwestii - od tego, w jakiej kondycji psychicznej jest akuat młoda mama [a z tym bywa baaardzo różnie...], kto komentuje i w jakiej fomie, wreszcie - który raz tego samego dnia słyszy pytanie o odpowiednią grubość kaftanika czy dogodne pozycje do karmienia. Bo jeśli rzeczywiście jest tak, że gdzie się nie ruszy, to jest dosłownie bombardowana gradem różnego rodzaju "pytań sprawdzających", to nawet święta straci ciepliwość i w końcu odryknie coś niecenzuralnego.

    Jak ja do tego podchodzę? Mam wrażenie, że raczej spokojnie, choć o to pewnie należałoby zapytać ludzi z mojego otoczenia :) Myślę, że jest to kwestia podejścia do tych wszystkich rad i komentujących osób. Ogólnie zakładam, że jeśli ktoś pyta o Myszę czy o mój - jako matki - stan fizyczny czy psychiczny, to robi to bez ukrytych podtekstów, tylko ze zwykłej, ludzkiej życzliwości. Nie doszukuję się intencji w stylu: "to ja ci teraz pokażę, że nic nie wiesz i Twoim kosztem podbuduję swoje ego" [nota bene, takie intencje zdaje się przypisywała doradzaczom Królowa Matka w komentowanym przeze mnie w połowie sierpinia poście]. Może zresztą wynika to z faktu, że faktycznie jestem nowicjuszką i często autentycznie te "złote rady" mi się przydają? No ale też umówmy się - Mysza kończy niedługo 2 miesiące [już!] i ja zdecydowanie nie jestem już aż tak bezradna, jak w momencie jej narodzin. Temat noworodka został ogarnięty, dziecka nie uszkodziłam, nie zagłodziłam i mówiąc wprost coraz lepiej się z nim dogaduję. Ale mimo to nie traktuję komentarzy i pytań ludzi dookoła jako zamach na moją wolność i podważanie kompetencji świeżozdobytych umiejętności. 

    Oczywiście - na pewno zależy to tego, kto się wypowiada, ale to chyba normalne. Wiadomo, że raczej spokojnie zareaguję na nawet najbardziej intymne czy drobiazgowe pytania Seniorki, ponieważ jest moją mamą, z którą w dodatku jestem bardzo emocjonalnie związana. Tymczasem te same pytania w wykonaniu dalszych członków mojej rodziny czy nie daj Boh osoby postronnej mogłyby mnie zirytować :) Ale generalnie jakoś do tej pory nie przerabiałam sytuacji, by jakaś nieuprawniona według mnie osoba nadepnęła mi na odcisk nadmiernym zainteresowaniem tematem mojego macierzyństwa. Może to oznaczać, że albo wszyscy wokół mnie są wyjątkowo taktowni, albo że nie są - ale to po mnie spływa i po prostu tego nie rozpamiętuję. 

    Myślę, że to ostatnie jest kluczem, czyli podejście kobiety. Wychodzę z założenia, że ludzie mogą sobie komentować czy doradzać, a ja słucham [albo i nie... :)], a do rad się stosuję, jak mi się spodobają. Nie widzę w tym nic dziwnego, że pojawienie się dziecka w najbliższym otoczeniu wywołuje zainteresowanie, ale także budzi w ludziach własne wspomnienia, o któych nagle potrzebują opowiedzieć. I jestem przekonana, że poza jakimiś wyjątkowo wrednymi przypadkami, to "doradzacze" naprawdę mają życzliwe zamiary i wcale nie chcą młodej matki zdołować, tylko jej ułatwić, podzielić się swoimi doświadczeniami. A że ktoś nie umie tego w dyplomatyczny sposób wyrazić...? No cóż, ja za to bym nie zagryzła :) Korona mi z głowy nie spadnie od tego, że ktoś sobie pogada, bo ostatecznie to i tak ja zostanę z Myszą i zrobię po swojemu.

    Ergo - a komentujcie sobie, skoro lubicie... Raczej Was za to nie ubiję, choć tego oczywiście nigdy nie można w przypadku Smoka być pewnym :)