Ale jak to tak - bez chrztu...?!

    Uprzedzam lojalnie z góry - dzisiejszy post będzie dotyczył religii. Jak wiadomo, w Polsce chyba jeszcze tylko temat polityki wywołuje takie emocje, że ludzie kiedy się nakręcą, są w stanie niemal pozabijać swoich oponentów, bo nie potrafią znieść myśli, że ktoś może mieć na tym polu inne poglądy. Jeśli zatem, Drogi Czytelniku, jesteś osobą bardzo wierzącą i czujesz, że ciężko Ci przejść do porządku dziennego nad tym, że nie wszyscy dookoła wyznają tę samą religię, co Ty - to dla własnego spokoju pomiń ten wpis. 

    Nie jest tajemnicą, że zarówno Dragonka, jak i Hipopotam są ateistami. Nie mam oczywiście tego faktu wypisanego na czole, ale też nie widzę powodu, by to ukrywać - i na pewno na łamach niniejszego bloga wspominałam o tym kilka razy przy różnych okazjach. Tak jest również w życiu codziennym - nie chodzę i nie trąbię wszem i wobec, że Boga nie ma, a także nie prowadzę "krucjat" przeciwko chrześcijanom różnych odłamów, starając się ich przekonwertować na ateizm. Po prostu na co dzień dla mnie tematu nie ma, nie zajmuję się nim, bo i po co. Jeśli natomiast kwestia wiary wyniknie sama z rozmowy, to oczywiście mogę skomentować, tym bardziej, jeśli jestem o to proszona. Staram się to robić taktownie, a przede wszystkim mówić o sobie i swojej perspektywnie, nie oceniając praktyk religijnych innych osób. Wychodzę z założenia, że wiara to indywidualna sprawa każdego człowieka, więc nie mam zamiaru nikogo przekonywać, że Boga nie ma - ale też oczekuję, że nikt nie będzie mnie nawracał czy patrzył na mnie z wyższością z tego tytułu, że nie wierzę. No i wszystko jest pięknie i ładnie, dopóki ta delikatna, ale jednak wyraźna granica nie zostanie naruszona.
    No to moi kochani, ścięłam się dziś lekko na tle religijnym z historyczką Marzenką [kojarzycie, wychowawczynią mojej ulubionej męskiej 3B] - którą nota bene ogromnie lubię i która zdecydowanie jest dla mnie kimś więcej, niż tylko koleżanką z pracy. Marzena jest osobą wierzącą i praktykującą, choć oczywiście daleko jej do fanatyzmu Zofii. Jakoś do tej pory jednak kwestie religii w ogóle nie były w naszych rozmowach poruszane. 
    Siedziałyśmy we trzy w pokoju nauczycielskim - ja, Marzena i Renata [polonistka]. Wszystkie się genaralnie bardzo lubimy i utrzymujemy ze sobą bliskie kontakty także poza pracą, czyli odwiedzamy się, umawiamy od czasu do czasu na kawę czy pizzę. Obie dziewczyny znają też i lubią Hipopotama - czyli jednym słowem, sami swoi. Rozmowa zeszła na moje i Błotnego Ssaka przygotowania do ślubu [a raczej do cywilnej legalizacji związku], który odbędzie się w maju. Opowiadałam więc dziewczynom o szyciu garnituru na miarę, o kupowaniu butów, o wybieraniu obrączek i tym podobnych rzeczach. Było miło i przyjemnie do momentu, aż Marzena nie wypaliła w pewnej chwili z rozbrajającym uśmiechem:
   - Ja to poczekam, aż wy w końcu weźmiecie ślub kościelny.
   - No, to się chyba nie doczekasz... - odparłam lekko.
   - Oj zobaczysz, zobaczysz, jeszcze weźmiecie, ja to wiem.
   - Marzenko, przecież oboje jesteśmy ateistami. Po cholerę nam ślub kościelny?
    - To się wszystko może pozmieniać. Też mam kolegę, był ateistą i w końcu uwierzył. Z wami też tak będzie. - Marzena była przy tym bardzo spokojna, pewna siebie i przemawiała tonem jak do głupiego dziecka. 
    - Równie dobrze ty możesz przejść na islam albo na judaizm. My naprawdę nie wierzymy w Boga, to skąd ten pomysł? Przecież my nawet dziecka nie będziemy chrzcili... - tłumaczę dalej, choć już z zapewne lekką irytacją. W końcu dlaczego niby Marzena ma wiedzieć lepiej ode mnie, że zmieni mi się podejście do religii?
    Na takie dictum Marzena jednak nie była przygotowana. Ślub ślubem, ale chrzest...?
    - No ale jak to?! - nie mogła uwierzyć.
    - No normalnie. Tak samo, jak nie obrzezałabym dziecka, gdyby to był chłopiec.
    - Chyba żartujesz?! Jak można nie ochrzcić dziecka?! Przecież to jest bardzo ważne!
    - Ale i ja i Hipek jesteśmy ateistami, więc po co? 
    - Bo to jest sakrament! - wypaliła, zupełnie, jak by to załatwiało sprawę. Próbuję zatem tłumaczyć spokojnie i po dobroci:
    - Jaki jest sens, byśmy chrzcili dziecko, skoro nie wierzymy w Boga? Zrozum, "sakrament" to jest dla mnie puste słowo. Ja nie wierzę w nic, Hipek nie wierzy w nic, to nie będziemy przekazywali dziecku żadnej religii. Jeśli będzie chciało się kiedyś ochrzcić, to to zrobi, jego sprawa, wolny wybór. I tak będzie znało Biblię na wyrywki, podobnie jak mitologię grecką, bo nie wyobrażam sobie inaczej.
    Marzenie jednak dalej cała sprawa nie mieściła się w głowie.
    - Ale tak bez chrztu...? Biedne dziecko!
    No i tu przyznaję, że się wkurzyłam, bo przegięła. Mówiłam dalej spokojnie, choć przestałam cenzurować argumenty. Skoro ona daje sobie prawo do takich ocen, to czemu ja mam być "politycznie poprawna"?
    - W naszej sytuacji chrzest byłby hipokryzją. Uważmy, że Boga nie ma i koniec.
    - Ale Bóg jest!
    - A ja twierdzę, że nie ma. I co? Słowo przeciwko słowu.
    - Skąd wiesz, że go nie ma?
    - A ty skąd wiesz, że jest?
    - Bo to się po prostu czuje. Jak możesz mówić, że go nie ma? Ty go po prostu nie szukasz!
     No tak, niesamowita logika...
    - Zgadza się, podobnie, jak nie szukam krasnoludków, kosmitów, Zeusa i Swarożyca...
    - Ale jak można żyć bez Boga? - Marzenka nie dawała za wygraną. - Życie bez Boga jest strasznie puste, smutne, bezwartościowe...
    - A ja uważam, że jest odpowiedzialne. Wiesz, że nikt cię nie prowadzi za rączkę, więc sama musisz się o siebie zatroszczyć. Nie masz też na kogo zwalić winy: "bo Bóg tak chciał". Sama kierujesz swoim życiem i musisz wziąć za nie 100% odpowiedzialności.

    Potem szczerze mówiąc zadzwonił dzwonek na przerwę, do pokoju weszło jeszcze kilku nauczycieli, więc rozmowa siłą rzeczy została przerwana - i bardzo dobrze. Mam wrażenie, że i tak nie doprowadziłaby do niczego konstruktywnego. 
    Co to w ogóle miało być? Czy ja komukolwiek mówię z wyższością, że postępuje nieracjonalnie modląc się do wystruganej z drewna figurki faceta, któremu wydawało się, że jest Bogiem? Albo że nie powinien w imieniu niemowlęcia deklarować, że będzie ono wierzyło w Boga - w momencie, gdy to dziecko nie jest w stanie zrozumieć otaczającego go świata, nie mówiąc o sprawach związanych z religią? Czy ja uzurpuję sobie prawo, by twierdzić z całą stanowczością, że mój rozmówca na pewno się opamięta, przestanie pleść bzdury i zrozumie, że światem rządzą prawa biologii, chemii, fizyki - ale na pewno nie jakiś siwobrody staruszek latający na chmurce do spółki ze swoim synem urodzonym przez dziewicę, w dodatku bez udziału mężczyzny?
    Zastanawiam się nad pointą, ale nic sensownego nie przychodzi mi do głowy. Może poza tym - żyj i daj żyć innym. Amen :)