Ateista naucza o Biblii

    Dla stałych Czytelników niniejszego bloga nie stanowi tajemnicy fakt, że jestem ateistką. Zostałam ochrzczona, prowadzano mnie jako małe smoczątko do kościoła co niedzielę, byłam u komunii, przystąpiłam też do bierzmowania. Otrzymałam więc należną katolicką oprawę, ale moi rodzice - i chwała im za to! - przestali ingerować w kwestie mojej wiary, jak tylko zrobiłam się na tyle duża, by mieć tutaj własne zdanie. Odbywało się to na zasadzie: chcesz - to chodzisz do kościoła, nie chcesz - to nie chodzisz. A trzeba przyznać, że zaliczyłam etap, kiedy w pewnym sensie byłam z tą instytucją związana dość blisko, a to z racji mojego zamiłowania do śpiewu. Otóż kiedy odeszłam ze szkoły muzycznej, to niewiele miałam możliwości w tym małym miasteczku, w którym dorastałam, aby sobie pośpiewać pod okiem fachowca - jedną z nich był chór kościelny, na który swojego czasu ochoczo uczęszczałam. Trzeba przyznać, że miałam też w życiu szczęście do księży, zakonnic i katechetów prowadzących religię w szkole, bo nie natrafiłam na żadnego nawiedzonego popaprańca, który zamiast o Bogu, chrzaniłby na lekcjach o polityce albo przekonywał, że jeśli ktoś słucha metalu, to niezawodnie czci szatana i zjada koty na śniadanie. Uczyli mnie inteligentni ludzie bez klapek na oczach, z którymi dało się porozmawiać na poziomie i którzy przede wszystkim skupiali się na przekazywaniu wiedzy o Biblii i dziedzictwie chrześcijańskim, co mnie - jako początkującej humanistce - bardzo odpowiadało.
    Mimo to - z różnych, osobistych przyczyn, których na blogu nie zamierzam roztrząsać - już w liceum zaczęło się moje odchodzenie najpierw od Kościoła [jako instytucji], a potem od Boga. Zbyt wiele w moim umyśle pojawiało się pytań, na które religia nie potrafiła dać zadowalającej odpowiedzi - za bardzo też moje podejście do świata zaczęło się nie zgadzać z doktrynami głoszonymi przez Kościół. Mój światopogląd zatem zaczął ewoluować: przez jakiś czas jeszcze określałam się mianem agnostyczki, ale chyba był to raczej akt niezdecydowania, niechęci zamknięcia za sobą definitywnie drzwi z napisem "chrześcijanka-katoliczka". Przyszedł jednak czas i na to, że sama przed sobą miałam odwagę przyznać: "Tak, jestem ateistką, nie wierzę w Boga, a po śmierci nie ma już nic, dlatego muszę maksymalnie wykorzystać czas tu i teraz na ziemi - bo innego mieć nie będę".
    W kraju takim jak Polska, gdzie każdy z góry zakłada, że jego rozmówca jest osobą wierzącą, ateistę spotykają czasem niedogodności czy kłopotliwe sytuacje. Zależy to rzecz jasna od środowiska, w którym się żyje, bo pod tym względem mieszkańcy dużych miast mają o niebo lepiej. Nie obnoszę się ze swoim światopoglądem na siłę, nie mam na czole wypisanego słowa "ATEISTKA" - ale też nie widzę powodu, by robić z tego faktu tajemnicę, jeśli rozmowa sama zejdzie na temat związany z religią. I może znów mam szczęście do ludzi, ale jak do tej pory nie zdarzyło się, by źle mnie potraktowano albo próbowano na siłę nawracać. Co i dobrze, bo zwłaszcza na to ostatnie zareagowałabym zapewne ostro :)
 
    No dobrze, a co to wszystko ma wspólnego z tematyką bloga, czyli szkolną codziennością? Jeśli weźmiemy pod uwagę, że uczę języka polskiego, to oczywiście ma - i to sporo. Kultura śródziemnomorska (co już chyba kilka razy podkreślałam) opiera się na dwóch filarach: Biblii i mitologii greckiej. Owe dwa dzieła wywary tak ogromny wpływ na wszystko, co zostało tutaj napisane/namalowane/wyrzeźbione, że nie sposób właściwie zrozumieć czegokolwiek, jeśli się ich chociażby pobieżnie nie zna. Dragonka zatem jako polonistka może podarować swoim podopiecznym różne dyrdymały, ale Biblię i mitologię tłucze im do głów bez miłosierdzia i to przy każdej możliwej okazji. I rzecz jasna Zoo nie jest tutaj żadnym wyjątkiem.
    Z tego tytułu jednak często dochodzi do dość zabawnych sytuacji - bo jak to ateistka ma uczyć dzieciaczki o Biblii...? Szybko jednak przekonują się, że jestem w tej kwestii nieubłagana i konsekwentnie wymagam konkretnej wiedzy, bo kwestie ideologiczne szybko ucinam komentarzami w stylu: "Jestem ostatnią osobą, która powinna się na ten temat wypowiadać - jeśli was to nurtuje, zapytajcie księdza na religii". Tłumaczę im, że na moich lekcjach Biblia interesować nas będzie nie jako święta księga, tylko jako zabytek literatury.
    Wiecie jednak, co zaobserwowałam ucząc młodzież o Biblii na lekcjach języka polskiego? W kraju, w którym niemal wszyscy deklarują się jako katolicy, wiedza o najważniejszej świętej księdze tego wyznania jest żenująco niska. Jest to tym bardziej niezrozumiałe, jeśli zdamy sobie sprawę z tego, że taki nastolatek ma już za sobą I Komunię Św. oraz zwykle bierzmowanie, chodził od pierwszej klasy podstawówki na religię w wymiarze dwóch godzin tygodniowo, a także - przynajmniej teoretycznie - słucha co niedzielę fragmentów Biblii czytanych podczas mszy. Miał wobec tego mnóstwo czasu i okazji, by poznać na wylot "swoją świętą księgę". Kiedy jednak przychodzi co do czego, to okazuje się, że typowy gimnazjalista z Adamem i Ewą kojarzy jedynie fakt wygnania z raju i że było w to zamieszane jakieś jabłko, nie potrafi opowiedzieć żadnej przypowieści Chrystusa ani wymienić wszystkich ewangelistów, a już na takie imiona, jak Abraham, Izaak, Noe czy Mojżesz reaguje szerokim rozdziawieniem paszczy.
    A Dragonka dalej, z uporem maniaka ładuje im do głów rozmaite wieże Babel, plagi egipskie, rzezie niewiniątek, judaszowe pocałunki czy inne salomonowe wyroki, tłumacząc do znudzenia, skąd pochodzi dany związek frazeologiczny. I nie mogę sobie przy okazji odmówić komentarza w rodzaju: "To co z was za katolicy, skoro ateistka musi wam wyjaśniać takie podstawowe rzeczy?!". Szczytem wszystkiego była już według mnie niedawna lekcja w 3C. Chłopcy uczyli się do sprawdzianu z religii i któryś - tak chyba dla kawału - zapytał mnie, czy umiem dekalog. Na co Smoczyca bez zastanowienia i bez zająknięcia wyrecytowała jak katarynka 10 przykazań w czystym, biblijnym brzmieniu. Uczniowie najpierw zrobili wielkie oczy, a potem poprosili: "Chwila chwila, może pani jeszcze raz i trochę wolniej? To my sobie ściągi zrobimy...".
    Jako pointę zacytuję Wam komentarz jednego z moich podopiecznych z zawodówki, który tak oto podsumował blok lekcji ze mną na temat Biblii, zakończony rzecz jasna dość szczegółowym sprawdzianem: "Wie pani co? U pani to ja się dowiedziałem więcej o Biblii, niż przez trzy lata gimnazjum na religii...".
    Tjaaa... No właśnie...