Małpi ustny polski

    Miejsce akcji: ławka obok głównego wejścia do Zoo (czyli miejsce, gdzie zwykle małpiątka wychodzą "na szlugensa").
    Czas akcji: już dobrze po ósmej rano.
    Dramatis personae:
    Dragonella - tu w roli egzaminatora maturalnego, udaje się właśnie do sekretariatu po protokoły
    Damian - uczeń wyżej wymienionej nauczycielki z klasy zawodowej [rzecz jasna nie zdaje matury ani tego dnia, ani prawdopodobnie w przyszłości]


DAMIAN (z niekłamanym zaskoczeniem)
O jaaaa... Ależ pani dziś odpierdolona!


DRAGONELLA (marszcząc czoło i udając oburzenie)
Że co proszę?!


DAMIAN (udając ogromnie speszonego)
Znaczy się ładnie pani dziś wygląda!


DRAGONELLA (uśmiechając się szeroko)
A dziękuję, dziękuję.



    Nadszedł dzień, w którym jedyna klasa maturalna, jaką mieliśmy w naszej przeszanownej placówce oświatowej, podchodziła do matury ustnej z języka polskiego. Wiadomo, że ten egzamin w obecnym kształcie to jedna wielka farsa, pic na wodę i fotomontaż, którego praktycznie nie da się oblać i który nawiasem mówiąc nie liczy się przy rekrutacji na żaden kierunek studiów (poza polonistyką i tego typu wynalazkami). Tym niemniej trzeba go zaliczyć, aby matura była zdana.
    Jak być może pamiętacie, rok temu zdawałam Wam relację z odpytywania abiturientów w Centrum Kształcenia dla Dorosłych. W tym roku również miałam tam posiadówkę, nie wydarzyło się jednak nic na tyle godnego uwagi, by stać się materiałem na osobnego posta. Obiecałam sobie jednak, że po ustnej z polskiego w Zoo zmajstruję kilkanaście zdań relacji, bo pewnie jesteście ciekawi, jak nasi - bądź co bądź - specyficzni uczniowie radzą sobie z tego typu doświadczeniem.
    Przyznam, że sama jestem pozytywnie zaskoczona, ponieważ ich prezentacje nie odbiegały wcale poziomem od tego, co słyszałam już w trakcie innych egzaminów i to nawet z czasów, kiedy odpytywałam w "normalnym" liceum. Tematy mieli uczciwie przeryte, znali lektury, na jakie się powoływali, nie robili błędów rzeczowych. Były rzecz jasna wystąpienia lepsze i gorsze, wszyscy jednak odpowiadali co najmniej przyzwoicie. Najbardziej obawiałam się o Dominikę. Jest to dziewczę objęte indywidualnym nauczaniem z racji problemów psychicznych będących następstwem uszkodzenia mózgu przez różnego typu środki odurzające, w tym LSD. Większość ostatniego roku liceum Dominika przebywała na oddziale psychiatrycznym w szpitalu, do którego dojeżdżali nauczyciele z naszej szkoły. W takich okolicznościach w ogóle nie było pewne, czy zdoła przystąpić do matury i czy poradzi sobie emocjonalnie z jej zaliczeniem, ale jakoś dała radę. Widać było wyraźnie, że odpowiadała na silnych lekach - mówiła "w zwolnionym tempie", była rozkojarzona, gubiła wątki, a jej zdania miejscami nie bardzo do siebie pasowały, ale w sumie wypowiedź okazała się na tyle składna, że z czystym sumieniem przyznaliśmy jej 10 punktów na 20 możliwych [maturę zdaje się od 6 punktów].
    Oczywiście - niemożliwością byłoby, aby w takiej szkole jak nasza wszystko przebiegło bez zakłóceń. Nie zgłosiły się mianowicie trzy ostatnie osoby - pani sekretarka zadzwoniła do nich, przy czym od dwóch pierwszych abiturientów uzyskała informację, że jednak nie przyjdą [jak by nie mogli sami nas o tym poinformować nawiasem mówiąc...], z trzecią zdającą jednak nie zdołała się skontaktować, bo włączała się tylko sekretarka w telefonie komórkowym. Jej egzamin miał się rozpocząć w samo południe, poczekaliśmy więc 10 minut, a ponieważ dziewczęcia nie było, to podziękowałam mojemu koledze z komisji za współpracę, a sama poszłam do sekretariatu zdać protokoły dyrekcji. Pięć minut później zguba się znalazła - maturzystka wparowała do pokoju nauczycielskiego ze zdumieniem, bo przecież ona myślała, że egzamin zaczyna się o 12:30... Nadmienić należy w tym miejscu, że ta sama panna wycięła podobny numer w zeszłym tygodniu na ustnym z języka angielskiego, na który też się nie stawiła, bo pomyliły jej się dni tygodnia. Próbowała się jeszcze wykłócać z Główną Szefową, że niby źle ją poinformowano i wprowadzono w błąd, ale zważywszy na to, że listy z harmonogramem matur wisiały na korytarzu w szkole od co najmniej połowy kwietnia, był to argument delikatnie mówiąc nietrafiony, co jej Szefowa nie przebierając w słowach uświadomiła.
    No cóż, maturę w dawnych, pięknych czasach nazywano przecież "egzaminem dojrzałości". Nasza uczennica dobitnie pokazała, ze dojrzała to ona na pewno nie jest, skoro nie zdaje sobie sprawy, że jej psim obowiązkiem jest dokładnie sprawdzić datę i godzinę egzaminu - i to najlepiej kilka razy. Na szczęście akurat tutaj poniesie konsekwencje swojego - sama nie wiem:  roztrzepania? niefrasobliwości? braku odpowiedzialności? arogancji? Wszystko jedno, jak to nazwać - dla niej w każdym razie na 100% już za rok matura...