Analfabeci są wśród nas

    Dragonka, z racji daty urodzenia, załapała się jeszcze na stary system kształcenia, tj. 8-letnią podstawówkę i 4-letnie liceum. W tym miejscu tradycyjnie składam pokłon w stronę moich rodziców, że nie poczekali z powołaniem mnie na świat jeszcze te kilka lat, bo miałabym realne szanse stać się istotą mocno niedouczoną, reprezentującą żenujący poziom wiedzy ogólnej. Czy to się komuś podoba, czy nie, można zaobserwować wyraźną cezurę między ludźmi urodzonymi przed 1986 rokiem [a więc tymi, którzy szli jeszcze starym systemem oświatowym], a rocznikami późniejszymi. Niestety, jest to przepaść ogromna i to na niekorzyść tej drugiej grupy - i to przepaść wyraźnie się pogłębiająca wprost proporcjonalnie do tego, z im późniejszą datą urodzenia mamy do czynienia [czyli - im dłużej funkcjonują gimnazja].
    Nie będzie to post poświęcony w całości analizowaniu tej sytuacji i postawieniu diagnozy, dlaczego tak się stało. Dość powiedzieć, że nie było mnie w szkole 5 lat [mam na myśli okres studiów] i to wystarczyło, by zmieniła się ona nie do poznania. Instytucja, którą opuściłam jako maturzystka, zupełnie nie przypominała tej, do której trafiłam jako nauczycielka-stażystka - a przypominam, że staż i pierwsze lata pracy spędziłam nie w Zoo, tylko w normalnym, przeciętnym liceum. Dość szybko musiało mi się zacząć mieścić w głowie, że wcale nie jest oczywistym, by licealista umiał odmieniać rzeczowniki przez przypadki [ba! - by w ogóle ZANAŁ nazwy przypadków...], nie mylił Mickiewicza z Kochanowskim, a napisanie 3-4 zdań powiązanych ze sobą logicznie nie zajmowało mu połowy lekcji.
    Potem trafiłam do szkoły dla młodzieży z założenia przejawiającej trudności w nauce i tu w eskpresowym tempie nauczyłam się raczej zakładać, że dzieciaki czegoś nie wiedzą i tłumaczyć im nawet - wydawałoby się - najbardziej banalne rzeczy, niż bazować na ich jakiejkolwiek wiedzy. Bywają jednak takie chwilę, w których nawet zaprawiona w bojach Dragonella rozkłada bezradnie skrzydła i naprawdę nie ma pojęcia, co z deliwentem zrobić. Krzyś jest jednym z takich przypadków.
    Chłopak trafił do 3A gdzieś na początku listopada i tym można tłumaczyć fakt, że dopiero niedawno zdałam sobie sprawę z ogromu jego zaległości. Co prawda z poprzedniej szkoły przyniósł z języka polskiego pięć jedynek, ale to akurat nie jest u małpek-nowicjuszek niczym niezwykłym, bo ostatecznie z jakiegoś powodu ze swoich poprzednich placówek edukacyjnych musieli wylecieć... Muszę przyznać, że lampka ostrzegawcza nie zapaliła mi się również wówczas, gdy na pewnej lekcji poleciłam mu przeczytać kilka zdań na głos [robili to wszyscy uczniowie po kolei] - a Krzyś najzwyczajniej w świecie zaczął sylabizować i to z wielkim trudem. Cóż, z przykrością muszę stwierdzić, że takich dzieciaków mamy w Zoo mnóstwo, ale nie zawsze trudności z głośnym czytaniem oznaczają, że ma on kłopoty z czytaniem w ogóle. A ponieważ Krzyś generalnie jest miłym chłopcem, zgłasza się na lekcji i wykazuje chęć współpracy, to nie zainteresowałam się głębiej, jak poważne są jego dysfunkcje. Zrozumcie - 3/4 małpek ma "dys-cośtam", zaległości szkolne sięgające podstawówki, albo pogranicze normy intelektulanej. Przypadek Krzysia nie wydał mi się więc na pierwszy rzut oka niczym niezwykłym.
    Tjaaa... Do momentu, aż nie zadałam mu pracy pisemnej na lekcji...
    Uczę ich właśnie pisać różnego rodzaju pisma użytkowe - ogłoszenia, zaproszenia, podania, listy motywacyjne. Pomijając fakt, że takie krótkie formy wypowiedzi trafiają się na egzaminie gimnazjalnym, to akurat i w codziennym życiu umiejętność sporządzania tego typu tekstów przyda im się nie raz i nie dwa. Najpierw więc następuje mój wykład traktujący o tym, co obowiązkowo powinno się znaleźć w ogłoszeniu czy podaniu, potem rozdaję schemaciki, a następnie analizujemy współnie przykłady takich pism. Na koniec ćwiczenie praktyczne, czyli samodzielne zredagowanie tekstu zgodnie z instrukcją. Robią to na lekcji, pod moim okiem - czyli cały czas jestem do dyspozycji, jeśli mają jakieś wątpliwości, ale jednocześnie mam pewność, że praca została wykonana bez niczyjej pomocy z zewnątrz [czy ściągnięta z Internetu]. Pod koniec zajęć zbieram i oceniam.
    No i w przypadku Krzysia dosłownie opadły mi łapki.
    Poniżej przytaczam Wam dwa jego teksty. Pierwszy miał być ogłoszeniem w sprawie zaginięcia psa. Drugi - listem motywacyjnym w odpowiedzi na ogłoszenie o pracę w dziale telefonicznej obsługi klienta. Zapewniam Was, że chłopak pracował nad tym całą lekcję tak, że aż mu się z długopisu dymiło, tzn. NIE MAM WĄTPLIWOŚCI, że się starał i zrobił to najlepiej, jak tylko potrafił. I na tym właśnie polega dramat... Aha, pisownię zachowuję oryginalną.

OGŁOSZENIE

Zogbienia psa jest to psa mały ma dwej plamy ma głowie czarne. Psa ma imie Hebo. Kom. 654 424 555.

LIST MOTYWACYJNY

Szanowni Państwa!

Dowidnałm w prasie "Gazeta Praca" że Państwo posztuje pracownik na telefoniczna obsługa klienta.

Dyspozycyiność w tyh dnah kture pastwah. Wykształcenie wysze. Zależy mi nat prasie. Lube pracy w grupie. Pracy w sklep hablowy.

   Czy ktoś jeszcze dziwi się mojemu załamaniu? Krzyś jest w trzeciej klasie gimnazjum, skończył 17 lat, a najwidoczniej nie umie ani czytać, ani pisać - po prostu nie zna liter. Pomijając fakt, że nie powinno się go wypuścić z nauczania początkowego i na dobrą sprawę powinnam mu przynieść zeszyt w trzy linie, posadzić z tyłu klasy i kazać ćwiczyć pisanie alfabetu - to niech mi ktoś powie, JAK ten facet da sobie radę w życiu??? Nawet jeśli zostanie niewykwalifikowanym pracownikiem fizycznym [a pytany przeze mnie oświadczył, że chce się uczyć na brukarza], to jak przeczyta umowę o pracę, żeby przekonać się, czy szef nie robi go w bambuko? A jakim cudem wypełni PIT? Zapłaci na poczcie rachunki? Jak przeżyje w dzisiejszym świecie czytając z trudem, a kompletnie nie umiejąc posługiwać się językiem pisanym?

    Nie kończyłam "nauczania początkowego", nie mam więc pojęcia, jak uczyć pisać i czytać. Poza tym nawet gdybym to wiedziała [albo zaczęła to robić posługując się pedagogiczną intuicją], to przecież nie mogę tego robić na zajęciach w 3 klasie gimnazjum z prawie dorosłym chłopakiem, bo by mu koledzy z klasy żyć nie dali.

    A Krzyś tymczasem przyszedł dziś do mnie i grzecznie zapytał, czy wystawię mu dopuszczający na półrocze. Bądź tu mądry i coś odpowiedz sensownego...