Tydzień do nalotu

    Do nalotu wizytatorów z kuratorium został tydzień. Buchnęła co prawda dość pocieszająca plotka, że zamiast dwóch tygodni posiedzą u nas tylko 3-4 dni, a resztę kontroli wykonają drogą elektroniczną [tzn. będziemy musieli powypełniać im jakieś ankiety i wysłać] - ale pożyjemy, zobaczymy. Wolę nie cieszyć się za wcześnie. Na razie w Zoo wszyscy chodzą do tyłu na rzęsach, a atmosfera jest na tyle nerwowa, że w zeszłym tygodniu dwie nauczycielki tak sobie skakały do gardeł, że mało brakowało, a by się na siebie rzuciły. Nic a nic nie przesadzam...
    Oddałyśmy już Ewaluację Wewnętrzną, czyli grubaśny segregator nikomu niepotrzebnych, bzdurnych ankiet i analiz szkolnych dokumentów. Ledwo się z tym uporałyśmy, a tu Główna Szefowa zastrzeliła nas nowiną, że musimy w ekspresowym tempie przeprowadzić badanie wyników ostatnich egzaminów gimnazjalnych. Gwoli ścisłości - szkoły mają obowiązek robić taką ewaluację raz na kilka lat, ale na pewno nie co roku. U nas ostatnio grzebaliśmy w tym trzy lata temu, bo wychodzimy z założenia, że nie marnujemy czasu na papierkologię, jeśli nie jest ona niezbędnie konieczna. Uwierzcie, że mamy większe zmartwienia, niż liczenie median i stanin. Świeżej ewaluacji zatem nie posiadaliśmy - a tu się okazało, że musi być i koniec. Tjaaa... Co tu dużo mówić - odwaliliśmy zatem taką prowizorkę, że aż zęby bolą, ale nie mogło być inaczej, skoro na robotę, która ostatnim razem zajęła nam jakieś 3 miesiące, mieliśmy teraz ledwie tydzień...
    Wizytatorzy zresztą mają coraz lepsze i zabawniejsze pomysły. Otóż ostatnio strzeliło im do głowy, że w ramach nalotu chcą zorganizować po południu spotkanie z rodzicami uczniów. Każdy z wychowawców dostał więc bojowe zadanie wytypować po dwóch rodziców, którzy na to zebranie przyjdą. W normalnej szkole nie byłoby z tym pewnie problemów, ale skoro u nas na zwykłą wywiadówkę przychodzą jednostki, to co dopiero na jakieś dodatkowe spotkanie z nie wiadomo kim. Zaczęła się więc łapanka, dzwonienie, proszenie - a Smoczyca dodatkowo zredagowała śliczne "oficjalne" zaproszenie, które opatrzone pieczątką Zoo wysyłamy imiennie do wytypowanych rodziców w nadziei, że ktoś jednak w wyniku tych działań ulituje się i przyjdzie. Ano znów - pożyjemy, zobaczymy. A to się wizytatorzy zdziwią, jeśli na spotkaniu będzie dosłownie kilkoro rodziców...
    Ogólnie to staram się nie zwariować. Robię swoje - czyli prowadzę lekcje, odpytuję, doglądam i socjalizuję małpki. Z drugą klasą kończymy właśnie oglądać "My, dzieci z Dworca Zoo" - mam nadzieję, że lekcje, które potem nastąpią, dostarczą mi materiału na ciekawego posta. A w grudniu razem z Ewą od angielskiego będę robiła Jasełka. Rok temu też majstrowałam przy tym temacie, a teraz będzie powtórka z rozrywki, tylko rzecz jasna z innym scenariuszem. Nie ma to, jak ateista organizujący szkolne Jasełka, hie hie hie :)