Cuda się czasem zdarzają

    Dziś będzie krótko, bo dalej jestem zalatana i zmęczona - ale mam tak cudowną wiadomość, że po prostu nie mogę się nią nie podzielić z moimi kochanymi Czytelnikami.
    A zatem, Panie i Panowie [tu nastąpiły werble]:

ARTUR ODEBRAŁ DZIŚ DOKUMENTY!!! 

    Powiadomiła mnie o tym skretarka, a ja tak się ucieszyłam, że rzuciłam jej się na szyję, wycałowałam Bogu ducha winną kobietę i oświadczyłam, że ją kocham :) Żałujcie, że nie widzieliście jej miny - a nadmienię, że nie należę do zbyt wylewnych osób, które obściskują bliźnich przy byle okazji...

    Jeśli ktoś z Was chce sobie odświeżyć pamięć, kto zacz ten Artur i skąd mój wybuch radości, to odsyłam do posta nr 1 oraz posta nr 2.

    Przebierałam łapkami, żeby tylko się go jak najszybciej pozbyć, ale takie rozwiązanie, że sam odebrał dokumenty, jest rzecz jasna najlepsze z punktu widzenia szkoły, bo oszczędza mnóstwo roboty z przeprowadzeniem procedury usunięcia. Poza tym w takim układzie nie ma ryzyka, że się delikwent odwoła do kuratorium, a ci w swojej głupocie przyznają mu rację i nakażą powtórne przyjęcie do grona uczniów. A tak sprawa jest czysta - w końcu to nie my go wyrzuciliśmy, sam zrezygnował...

    No dobrze dobrze, ale co się takiego stało, że Pan Wrzód zdecydował się na taki desperacki krok? Otóż w piątek na praktykach okradł swojego pracodawcę - facet zadzwonił do szkoły jeszcze tego samego dnia [tylko mnie już nie było w szkole] i poinformował nas o tym fakcie z jednoczesnym zgłoszeniem, że ma się rozumieć rozwiązuje z Arturem umowę w trybie natychmiastowym. Sprawa jest naturalnie w toku, a biorąc pod uwagę, że Pan Wrzód ma już jeden wyrok więzienia w zawieszeniu, to pewnie długo już na wolności nie posiedzi. Oczywiście dla nas byłoby to jak najbardziej wystarczającym powodem, by wszcząć procedurę skreślenia ucznia z powodów dyscyplinarnych, jednak Artur najwidoczniej uznał, że jeśli sam odbierze dokumenty, to będzie to lepiej wyglądało w papierach. Rozumiecie - niby to nie my się go pozbyliśmy, tylko on dobrowolnie zrezygnował.

    Jak zwał, tak zwał, krzyż mu na drogę. Ważne, że się klienta pozbyliśmy i że nie stanowi już zagrożenia dla reszty Muppeciątek.