Bierny opór

    Pamiętacie może, kiedy na początku tego roku szkolnego wspominałam, jakie klasy w tym roku uczę? Przewidywałam wredy kłopoty z 1A, która jako wychowawcę dostała informatyczkę Grażynę, osobę z powodów osobistych - delikatnie mówiąc - dość niezrównoważoną. No i niestety wychodzi na to, że się nie pomyliłam...

    Trzeba przyznać, że na początku zachowywali się w miarę przyzwoicie jak na standardy Zoo, ale im więcej czasu mija, tym robią się bardziej bezczelni. Na domiar złego z tą klasą w ogóle będzie niezły problem. Jest tam na obecną chwilę zapisanych tylko 13 osób [we wrześniu było więcej, ale się z różnych przyczyn powykruszali], z czego na lekcje uczęszcza góra 8, a i to w sposób bardzo nieregularny. Jeśli zatem w drugim półroczu nie nastąpi "cudowne rozmnożenie", czyli przypływ małpiątek powyrzucanych z innych gimnazjów, to uczniów może być za mało, by powstała druga klasa.

    No dobrze, na czym jednak polega ich bezczelność? Ogólnie rzecz ujmując na olewatorskim podejściu do wszystkiego co im się zaproponuje i postawie, którą ja nazywam "biernym oporem". Mówiąc delikatnie, niezmiernie trudno prowadzi się zajęcia z 6 osobami - bo tyle mam średnio na polskim, przy czym rzecz jasna nie jest to cały czas ten sam skład - które są obecne jedynie czysto fizycznie, bo odmawiają jakiejkolwiek pracy. Poza jedną Laurą [chlubnym wyjątkiem od reguły] cud boski, jeśli ktokolwiek ma zeszyt, bo o podręczniku można tylko pomarzyć i to bez względu na to, że wymagam jego przynoszenia pod groźbą jedynki. Praktycznie niezależnie od tematu lekcji mogłabym równie dobrze gadać do pustej klasy, bo na wszelkie pytania odpowiedzią jest głucha cisza, a polecenia małpiątka wykonują jedynie wówczas, jeśli KAŻDEGO indywidualnie przypilnuję, ze trzy razy opieprzę i postraszę czym tylko jestem w stanie. Uwierzcie mi, ręce opadają, a ponieważ taka atmosfera panuje na niemal każdej lekcji, to sama już nie wiem, czy oni są aż tak leniwi, czy aż tak tępi - a może i jedno, i drugie?

    Podam przykład, jak wygląda codzienna "praca" w 1A. Tematem lekcji była ballada Mickiewicza "Lilije" - kojarzycie: "Zbrodnia to niesłychana, pani zabija pana...". Tekst nota bene moim zdaniem nawet interesujący, ale to nieważne. Mam dość ładne aktorskie nagranie w formie słuchowiska tego utworu, przytachałam więc na lekcję mojego laptopa z zamiarem puszczenia dzieciaczkom, aby już im pójść na rękę i maksymalnie ułatwić przyswojenie treści. Rozdałam im do tego Karty Pracy z prostymi ćwiczeniami, które mieli wykonać podczas słuchania - uporządkowanie podanego planu wydarzeń plus zadanie typu "prawda/fałsz". Po odtworzeniu ballady [a zajęło to dobre 15 minut...] chcę sprawdzać pierwsze zdanie, a tu okazuje się, że nikt nic nie ma. Pytam więc spokojnie, "po dobroci" - o co w ogóle tam chodziło, co to za historia, kto kogo zabił, dlaczego...? Nic, zero, cisza. Nic nie wiedzą, nic nie zrozumieli, bo "to jakieś głupie było". Zupełnie tak, jak by ich nie było w klasie - albo tekst był wygłoszony w języku chińskim. 

    Z uwagi na to, że mieliśmy jeszcze drugą lekcję, opanowałam więc narastające we mnie wkurzenie [bo w końcu wyszło przecież na to, że zmarnowaliśmy prawie całe pierwsze zajęcia bez żadnego efektu!] i po przerwie stwierdziłam, że skoro język utworu sprawia trudność [w co nie wierzę, no bez przesady, Mickiewicz to jednak nie Kochanowski czy Rej...], to rozdam im podręczniki [przytachane przeze mnie oczywiście...], będziemy czytać utwór na głos wspólnie po kawałeczku i na bierząco komentować. Ok, ja zaczęłam, przeczytałam pięknie i wyraźnie dwie pierwsze zwrotki, a potem proszę pierwszego ucznia, żeby mi własnymi słowami powiedział, o czym to było. 

PATRYK [leży na ławce i nic nie mówi, zero reakcji na moje polecenie]. 

JA: Patryk, halo, budzimy się. Powiedz, o czym to było?

PATRYK [podnosząc nieprzytomny wzrok]: Nie wiem, nie pamiętam...

JA: [biorąc głęboki wdech, bo przecież skończyłam czytać ledwie kilkanaście sekund wcześniej, więc niemożliwe, żeby uczeń tak szybko dostał amnezji]: W takim razie zerknij do książki i zobacz.

PATRYK: A gdzie czytamy?

JA: [kolejny wdech, żeby nie wybuchnąć]. Na samym początku. To co się tam stało?

PATRYK: No pani była...

JA: I co z tą panią?

PATRYK: Zabija pana.

JA: Dobrze. I co potem?

PATRYK: Grzebie w gaju.

JA: Patryk, ale spróbuj opowiedzieć własnymi słowami.

PATRYK: Przecież mówię.

JA: Cytujesz, a ja chciałabym, żebyś mi po prostu opowiedział, co się tam stało. No dobrze, a co zrobiła potem?

PATRYK: [cisza].

JA: Co posadziła na grobie?

PATRYK: Trawę.

JA: Nie zmyślaj, tylko patrz do tekstu.

PATRYK: Ale gdzie to...?

   I tak w koło Macieju... Identyczna sytuacja powtórzyła się w przypadku drugiego oraz trzeciego ucznia. Zero współpracy, każde słowo muszę wydobywać siłą. A ponieważ nawet Smocza cierpliwość na swoje granice, zarządziłam zmianę reguł gry:

JA: O nie, moi kochani, tak nie będzie. Balladę musimy omówić, ale nie chcieliście wspólnie, więc będziecie pracować samodzielnie. Każdy siada sam w ławce, dostaje podręcznik i czyta.  Waszym zadaniem jest wykonanie ćwiczeń na Karcie Pracy. Macie na to 20 minut, potem sprawdzam i oceniam.

    Efekt? Owszem, jedna bardziej "kumata" dziewczyna uporała się z ćwiczeniem w tempie błyskawicznym [bo swoją drogą, uwierzcie, polecenia były naprawdę banalne i na poziomie średnio inteligentnego ucznia...], zrobiła bezbłędnie i dostała piątkę. Trzy osoby coś tam popisały - trochę błędów było, ale ponieważ widziałam, że przynajmniej rzeczywiście przeczytali utwór, to wstawiłam im dostateczne. Patryk natomiast zajmował się leżeniem na ławce i szukaniem czegoś w komórce, od czasu do czasu podnosząc się i próbując czytać kawałek, by po minucie znów się zniechęcić i wrócić do leżenia. Kiedy czas przeznaczony na wykonanie ćwczenia dobiegał końca, zauważyłam, że "piątkowa koleżanka" posłała mu karteczkę. Podeszłam, zabrałam świstek - i rzecz jasna okazało się, że były na nim zapisane prawidłowe rozwiązania. W rezultacie oboje zarobili po ocenie niedostatecznej, co nie odbyło się bez protestów, bluzgów i awantury.

    I tak, Kochany Czytelniku, wyglądają w zasadzie wszystkie zajęcia w 1A. Bierny opór, gadanie do ściany, wymuszanie jakiejkolwiek aktywności niemal torturami. Skrzydła opadają i odechciewa się Dragonce wszystkiego.

    Mam z tej klasy jeszcze jedną, świeżutką historię do opowiedzenia, już niestety z gatunku mniej sympatycznych. Ale to już w kolejnym poście, czyli koło weekendu, bo i tak się rozpisałam. A Czytelnik ma przecież próg wytrzymałości :)